New: the latest piano-solo CD of Michiel Scheen - 'Clouds and sunny chunks'!
Digital download album on his Bandcamp site.

"Chunks and shadows, keys – black and white, sonic fiction articulated, conceptual codes shifting, focus on fluffy statements, temporal dynamics - harshmellow, reaching for hope, answers to be questioned."

In 2012 pianist and composer Michiel Scheen (1963, Amsterdam) joined Raoul van der Weide (bass, cracklebox, sound objects) and George Hadow (drums) in the Blue Lines Trio, a initiative by Van der Weide.
In 2016 the trio invited Ada Rave (tenorsaxophone), Bart Maris (trumpets) and Wolter Wierbos (trombone) to form the Blue Lines Sextet.

Besides that, Scheen regularly plays a duo with saxophonist and clarinetist Tobias Delius and with the Jan Nijdam Quartet.

After a retreat from 2000 untill 2004, he formed a new quartet with Ab Baars, Han Bennink and Ernst Glerum. They recorded the well received CD "Dance, my dear?".
From 1986 untill 1999 Scheen worked with many musicians, amongst others with Ab Baars, Conrad Bauer, Johannes Bauer, Han Bennink, Jaap Blonk, Anthony Braxton, Tobias Delius, Cor Fuhler, Hans Hasebos, Gerry Hemingway, Wiek Hijmans, Guus Janssen, George Lewis, Misha Mengelberg, Roscoe Mitchell, Butch Morris, Jacques Palinckx, Evan Parker, Hans Reichl, Vladimir Tolkachev, Tang Xu and John Zorn.
He also worked with the international ensemble Ohrkiste, led by Radu Malfatti (a.o. with Evan Parker), the Paul Termos Tentet and Dubbel Express, the electro-acoustic trio YPON (with Michael Barker and Wiek Hijmans), Structures, led by Peter van Bergen, Cardueles Cardueles (leader: Cor Fuhler), the Dickinson Projekt by Ig Henneman, Kenvermogen (with a.o. Wiek Hijmans and Hans Hasebos), the Maarten Altena Ensemble (collaborations with a.o. Remco Campert, Mark Terstroet, Anthony Braxton, Roscoe Mitchell, Lawrence Butch Morris, John Zorn and theatergroup Discordia; tours through Europe, USA, Canada and USSR), the theaterproduction "Elektra and Orestes" by director Erik-Ward Geerlings and composer Arthur Sauer (theatergroup FACT Rotterdam), Seafood (led by Alan Laurillard) and the Object Theatre Orchestra (a duo with Augusto Forti).

In 1991 Michiel Scheen was commisioned by NOS-radio and Jazzmarathon Groningen to compose a live-set, which resulted in the project "Rijs", with a.o. Jaap Blonk, Tristan Honsinger and Paul Koek. He initiated projects and ensembles (Filiaal, the Michiel Scheen Sextet and -Quartet and TRIKLINION), with a.o. Ab Baars, Jaap Blonk, Michael Vatcher, Frank van Berkel and Hans van der Meer. Since 1990 Scheen recieved commisions and stipendia for his work as a composer from the "Fonds voor de Scheppende Toonkunst" (the Dutch fund for composers).

Scheen also joined the Dutch jazz-musicians union: the BIM (Beroepsvereniging van Improviserende Musici). During 1994-1996 he was a member of the board, and during 1996-1998 he was the chairman of this union. As a chairman Scheen engaged in contacts with the Ministery of Education, Culture and Science, several funds for artists and other unions. He also was involved in the "Stichting de Centrale", a service-unit for freelance musicians.

October 24, 2014 - Michiel Scheen Piano Solo - Maarten Luther Kerk, Dintelstraat 134, Amsterdam - 20:30 hrs.
May 14, 2018 - Michiel Scheen Piano Solo - Pintotonics - Huis de Pinto, Amsterdam - 20:30 hrs.

Solo at the Maarten Luther Kerk: (the audio and grandpiano are not perfect, but, - I must say - the pieces and my playing are OK.)
Improvisation & "Idols".

"The apprentice" & "Gratitude".

Listen to an interview on Concertzender- radio station here.

Blue Lines Sextet CD Live at the BIMhuis - Casco Records 005

Ada Rave | soprano & tenor sax, clarinet + preparations
Bart Maris | trumpet, pocket trumpet, cornet, bugle, piccolo trumpet 
Wolter Wierbos | trombone
Michiel Scheen | piano 
Raoul van der Weide | bass, crackle box, sound objects
George Hadow | drums 

Improvisation 540     
Improvisation 541     
Improvisation 542     
Improvisation 543     
Goodbye Pork Pie Hat
Improvisation 544      
Improvisation 545       

Total time 60:57

“Silence” composed by Charlie Haden, “Goodbye Pork Pie Hat” composed by Charles Mingus, tracks 1, 3, 6, 8, 12 and 14 composed by Michiel Scheen.

Recorded January 2nd, 2016 at the BIMhuis, Amsterdam by Micha de Kanter. 
Mixed, edited and mastered by Marc Schots. 
Produced by Marc Schots, George Hadow, Michiel Scheen and Raoul van der Weide. 
Cover art by Raoul van der Weide, graphic design by Hidde Dijkstra.
Compositions by Haden and Mingus © BUMASTEMRA.
Distribution: Toondist.

Casco Records 005

The CD will be released at Splendor on Saturday, April 22nd at 20:30 hrs.

Click here to order.

Liner notes by Guy Peters:

"Let’s say you receive an invitation for a formal New Year’s party. Question: how do you behave? The golden rule would probably to… stand back, observe, follow the example. It’s probably the decent thing to do, nobody likes a party pooper of the kind that’s a bit too present. But of course you also want to avoid that people start wondering why they invited the boring one. So, you adapt, but also bring some extra color to the party. Ideally.

When the Blue Lines Trio played 2016’s first concert at the Bim, they’d brought a few guests along. Not unfamiliar guests, of course, but it was the first time the band performed as a sextet in public. In 2014, the Trio had already released its terrific eponymous debut album, even though only drummer George Hadow was a true newcomer. Both Michiel Scheen and Raoul van der Weide had been members of the Dutch jazz/improvisation community for decades, but there had been a lengthy break for Scheen.

It was great to have him back, as the album throbbed with exciting playfulness and titillating energy, combining swift interplay with jerky rhythms, contagious swing and sudden bursts of near-chaos. No extended marathons or exhausting battles, but short and tasty bites, combining strong themes with a healthy dose of risk and freedom. Scheen’s compositions for that album all reappeared during this concert, but in a generously filled-out form, sometimes bustling with an endearing familiarity, but also approached with a balance of nerve and respect.

Don’t look any further than “Chop” for an example. Keep an eye out for Hadow’s nimble control and accents, Scheen’s swift gallop and the elastic accompanying of Van der Weide. It’s the trio’s fickle character on display. When trumpet, tenor saxophone and trombone join in, they do it almost unnoticed at first: with mournful singing by Wolter Wierbos, soft pops by Ada Rave, and short squeaky smears by Bart Maris – all dedicated colleagues who get to delve into their arsenal of styles and techniques throughout the concert. It’s the first example of a series where guests and hosts find themselves in a house party that’s only starting.

More striking evidence: the roles are exactly reversed in the following improvisation, with the guests painting a colorful picture, and the original trio joining them only later on. Not with a bang or grand entrance of authority, but by sneaking in through the backdoor, to take the temperature of what’s going on. It’s a sign of trust that is further explored in compositions and free improvisations. Group fractions develop and individual moments pop up at regular intervals, while the clattering energy of Scheen compositions “Solid”, “Idols” and “Stumble” get jerky, nervous renditions, and closer “Sigh”… the exact opposite.

Also their interpretations of Charlie Haden’s “Silence” and Mingus’s “Goobye Pork Pie Hat” are given impressive, differing interpretations. While the first shows an absence of polish that only heightens the emotional punch, the second enriches the stately performance with a game of hide & seek (and Van der Weide’s trademark cracklebox) that steers it towards chamber music territory, only to end up with an expressive, aptly orchestral elegance. And it’s exactly this balance of invention and loyalty that turns this recording into such a success.
Immediately after the recording, you could feel that audience and band had experienced something special. Returning to this performance only confirms that impression. The band displays all the qualities they’d shown on their debut album, and with the help of these three guests, the new result became a different, but thoroughly connected story, with added colors and sounds that enriched the whole and stressed the core qualities at work. You can imagine them looking forward to an invitation to the next party."

Guy Peters - January 2017

See also; 
Bart Maris
Wolter Wierbos 
Michiel Scheen
Raoul van der Weide 
George Hadow

Duo Tobias Delius / Michiel Scheen

Tobias Delius - tenorsax, clarinet
Michiel Scheen - piano

Tobias Delius is looking for adventure, surprise and excitement; these are the sources from which his creative spirit springs. He certainly knows to fascinate his listeners every time. His saxophone playing sounds confident and convincing. Whatever is played: Tobias always retains his own identity and musical personality. That makes him a unique instrumentalist with an inescapable, beautiful tone, which you can’t but love. In 2003 he won the prestigious Dutch VPRO / Boy Edgar Prize.
In Michiel Scheen he has an excellent counterpart. This quirky pianist is a barrel full of ideas. He may suddenly surprise you with a short solo piece in the highest register of the piano. His game is solid and rooted in a strong foundation. He plays with a lot of momentum and has perfect technique. He alternates Taylor-fireworks as easily with sparse piano sketches à la Ellington.
Together, these musicians seek new paths and horizons of expression, and they know how to captivate their audience. By already working together for more than 30 years, they have been able to develop a special depth in their cooperation. The program offers an interesting palette of colors, from original compositions - spicy, melancholic, elegant, joyous - to Ellington and Fats Waller.

Tobias Delius zoekt avontuur, verrassing en spanning; dat zijn de bronnen waaraan zijn creatieve geest zich laaft en die zijn luisteraars telkens weer weten te fascineren. Zijn saxofoonspel klinkt zelfverzekerd en overtuigend. Wat er ook gespeeld wordt: Tobias behoudt altijd zijn eigen identiteit en muzikale persoonlijkheid. Ook dat maakt hem tot een unieke instrumentalist met een onontkoombare, prachtige toon, waarvan je wel mòet houden. In 2003 won hij de prestigieuze Nederlandse VPRO/Boy Edgar-prijs.
In Michiel Scheen heeft hij een uitstekende evenknie. Deze eigenzinnige pianist is een vat vol ideeën. Zo kan hij je zomaar verrassen met een kort solostukje in de hoogste regionen van het toetsenbord. Zijn spel is gedegen en geworteld in een solide basis. Hij speelt met veel dynamiek en een uiterst verzorgde techniek. Tayloriaans vuurwerk wisselt hij net zo gemakkelijk af met spaarzame pianoschetsen à la Ellington.
Gezamenlijk zoeken deze muzikanten nieuwe wegen, horizonten en expressie mogelijkheden, die ze voor de luisteraars boeiend weten te verklanken. Door de samenwerking van al meer dan 30 jaar, hebben zij een bijzondere diepte in hun muziek weten te ontwikkelen. Het programma biedt een interessant palet aan kleuren: van eigen composities - pittig, elegant, melancholiek, vrolijk - tot Ellington en Fats Waller.


Sunday February 24 - duo Tobias Delius / Michiel Scheen - Berlin

Monday, September 12 - Duo Tobias Delius / Michiel Scheen - Pintotonics at the Pintohuis, Amsterdam 20:30u.

Saturday, July 18 - Duo Tobias Delius / Michiel Scheen - Konfrontationen Festival, Jazzgalerie Nickelsdorf, Austria.

August 30 - Duo Tobias Delius / Michiel Scheen - Zomer Jazz Fietstour, Feerwerd - 17:30 & 18:45



Michiel Scheen Quartet

Ab Baars - saxophones, clarinet
Han Bennink - drums
Ernst Glerum - bass
Michiel Scheen - piano, compositions

2004: Dance My dear?
In 2003 Michiel Scheen invited three prominent Dutch musicians: Ab Baars (reeds), Ernst Glerum (bass) and Han Bennink (drums), to join him in a Quartet. After a few years of musical in-activity, Scheen is back with his highly individual and recognizable style. With this Quartet, he strives to combine his very personal interpretation of jazz with the playful and adventurous nature of improvised music.

"For this group I composed pieces that feature individual freedom for the players. And it’s wonderful to see what such great musicians as Ab, Ernst and Han do with the material: their intuition and imagination is enormous! Melodic phrases are carefully cut into pieces and catapulted into space, lumps of harmonies hanging on the side. And their conception of tempo is mesmerizing: sometimes we play in four different pulses; it's not the beat that generates 'swing', but the more freely phrased pulses. There is no monotonous beat, but a kind of polyphonic, multi-subjective swing. If you would dance to it, every move would be permitted. An inevitable and often returning inspiration is the powerful and frenzy work of Thelonious Monk. Especially, my harmonic idiom is clearly influenced by him. But I think his music contains more and other musical possibilities, with its angular, pounding and rumbling, razor-sharp shining lyricism. He is a savage sculptor of sounds, a musical architect of genius, with a melancholic, happy, Dadaist and hopeful vision. With Monk, the world is an awful little bit more beautiful. Furthermore, I'm very happy to be able to work with musicians that still contribute so much to the development of improvised music; through their creativity, the vitality of improvised music is guaranteed."

Ab Baars - saxophones, clarinet (1955, Axel) collaborated with Harry de Wit, Wolter Wierbos and Mariëtte Rouppe van der Voort in the quartet Cumulus. He worked with a.o. Guus Janssen, Theo Loevendie, Willem van Manen, Steve Lacy, Maarten Altena, Roscoe Mitchell, Misha Mengelberg, John Carter, Anthony Braxton, Cor Fuhler, Gerry Hemmingway, Cecil Taylor, de EX, Sunny Murray, George Lewis and Ig Henneman. Now he works with Mengelbergs ICP Orchestra, and recently his trio with Wilbert de Joode and Martin van Duijnhoven celebrated their 12th anniversary.

Ernst Glerum - bass (1955) a much demanded bassplayer and currently working with the Amsterdam String Trio, Available Jelly, the ICP Orchestra, the ensembles of Guus Janssen and the collectively managed trio with Michiel Borstlap and Han Bennink.

Han Bennink - drums (1942, Zaandam) is, besides a visual artist, an internationaly renowned solo-player and much demanded percussionist. He worked with Sonny Rollins, Dexter Gordon, Eric Dolphy, and had/has a major influence on the development of the Dutch and European improvised music. For more than 30 years, he works together with Misha Mengelberg, as a duo, but also with the ICP Orchestra. Furthermore he worked with a.o. Peter Brötzmann, Steve Beresford, Eugene Chadbourne, Fred van Hove, Derek Bailey, Ernst Reijseger, Michael Moore, Willem Breuker, Marion Brown, Don Cherry, Alex von Schlippenbach, Lee Konitz, Steve Lacy, Albert Mangelsdorff, Cor Fuhler, Tobias Delius, Dudu Pukwana, Keshavan Maslak, Toshinori Kondo, Leo Cuypers, Roswell Rudd, Harry Miller, Conrad Bauer, George Lewis, Teo Joling, Sean Bergin, Peter Kowald, Cecil Taylor, de EX, Fred Frith, 'Butch' Morris, Anthony Braxton, Ray Anderson, Myra Melford, Dave Douglas, Eric Boeren, Evan Parker and with kind of practically everybody.

CD - Dance my dear ?

Data 042
Dance, My Dear?

Ab Baars - tenor saxophone, clarinet
Han Bennink - drums
Ernst Glerum - bass
Michiel Scheen - piano, compositions

1 Similarities
2 God in Heaven (stay!)
3 This time it will last forever
4 Idols
5 Dance, My Dear?
6 Non-circle agreeable
7 Patience
8 Subsequently
9 Summerwindow

To order:

Recorded by Dick Lucas, December 17th 2003, BIMhuis Amsterdam
Produced by Dick Lucas and Michiel Scheen

Distributed by Toondist



Sunday, May 15 - Blue Lines Trio at StrandLab Festival with Quito Nicolaas, Almere, time t.b.a.
Friday, May 20 - Blue Lines Trio at StrandLab with Mario Withoud, Almere, time t.b.a.
Saturday, August 27 - Duo Tobias Delius / Michiel Scheen, Zomer Jazz Fiets Tour, Goningen, time t.b.a.
Friday, September 2 - Blue Lines Trio at StrandLab with Wim van Broekhoven, Almere, 19:30 hrs.
Thursday, September 8 - Blue Lines Trio at BIMhuis, Amsterdam, 20:30 hrs.
Friday, September 30 - Blue Lines Trio with Han Buhrs - De Pletterij, Haarlem, 20:00 hrs.


Tuesday, June 8 - Concentric Circles (John Hughes [b], Els Vandeweyer [vib], Cristiano Calgnile [dr], Tobias Delius [ts, cl], Michiel Scheen [pi]) - Blurred Edges Festival, Hamburg (DE), 20:00hrs
(watch first and second set)
Monday, November 8 - Blue Lines Trio with Han Buhrs - Pintotonics, Amsterdam - 20:00 hrs.
Saturday, November 13 - Blue Lines Trio with Han Buhrs - JazzblazztNeeritter - 20:00 hrs.


Friday January 31 - Michiel Scheen Piano Solo - Ditdit dada ditdit Fest - De Ruimte, Amsterdam - 19:00hrs
Wednesday Februari 12 - Hernán Sama (saxes), Marcos Baggiani (drums), Michiel Scheen (piano) - Mixtural Series, Zaal 100, Amsterdam, 20:00hrs
Saturday Februari 22 - Blue Lines Trio featuring Mars Williams - Wijnbar Koffie & Ambacht, Rotterdam - 20:00hrs
Sunday Februari 23 - Blue Lines Trio featuring Mars Williams - Houseconcert, Amsterdam
Tuesday Februari 25 - Blue Lines Octet featuring Mars Williams & featuring Han Buhrs - De Roze Tanker, Amsterdam Noord, 20:00hrs
Monday November 9 - Pintotonics, Amsterdam - 20:30 uur POSTPONED
Monday November 16 - De Pletterij, Haarlem - 20:30 uur POSTPONED
Friday November 27 - JazzBlazzt @Pitboeltheater, Sittard - 20:00 uur POSTPONED
Monday December 14 - Mixtural, Zaal 100, Amsterdam - 20:00 uur POSTPONED


Thursday January 3 - Michiel Scheen Piano solo - de Ruimte, Amsterdam - 21:00hrs
Saturday February 16 - Blue Lines Sextet - de Pletterij, Haarlem - 20:30hrs
Sunday February 17 - Blue Lines Sextet - BIMhuis, Amsterdam - 20:30hrs
Wednesday February 20 - Blue Lines Sextet - Stichting Jazz in Groningen, Brouwerij Martinus, Groningen - 20:30hrs
Sunday February 24 - duo Tobias Delius / Michiel Scheen - Jazzkeller69, Industriesalon Schöneweide, Berlin -  15:30hrs
Monday September 9 - Duo Frank Rosaly/Michiel Scheen - Pintotonics @Huis de Pinto, Amsterdam - 20:00hrs
Saturday September 14 - Blue Lines Trio - Jazzblatt OZO Landfestival, Hunsel - 18:00-1:00hrs


February 12 - Blue Lines Trio - Pintotonics - Huis de Pinto, Amsterdam - 20:30 hrs.
February 21 - Blue Lines Trio with Bart Maris - Hotclub Gent - Gent, Belgium - 21:00 hrs.
April 5 - Blue Lines Trio with Mars Williams - Ramses Shayy Huis - Amsterdam - 20:00 hrs.
April 6 - Blue Lines Trio with Mars Williams - Openbaar huisconcert - Amsterdam - 20:30 hrs.
April 7 - Blue Lines Trio with Mars Williams - Plusetage - Baarle-Nassau - 20:30 hrs.
April 28 - duo Frank Rosaly / Michiel Scheen  - Atelier 5 > Rencontres - Amsterdam - 14:00 hrs.
May 14 - Michiel Scheen Piano Solo - Pintotonics - Huis de Pinto, Amsterdam - 20:30 hrs.


March 22 - Blue Lines Trio & Mars Williams & Wolter Wierbos- De Ruimte, Amsterdam - 20:30 hrs.
April 22 - Blue Lines Sextet - CD launch party - Splendor, Amsterdam - 20:30 hrs.
April 29 - Interview at NTR-radio Co Live (online available)
May 24 - Paraula at Splendor, Amsterdam - 20:30 hrs.
May 27 - Jan Nijdam Quartet - CD launch party - BIMhuis, Amsterdam - 20:30 hrs.
May 28 - Blue Lines Trio & Wolter Wierbos - Soulbar Parazzar, Brugge, 20:00 hrs.
November 24 - Maarten Ornstein: Creator/Destroyer - De Vereeniging, Nijmegen, 20:15 hrs.
December 11 - Michiel Scheen Piano Solo - Pintotonics, Huis de Pinto, Amsterdam, 20:30 hrs.


January 2 - Blue Lines Sextet - Bimhuis, Amsterdam - 20:30 hrs.
February 20 - Blue Lines Sextet - Plusetage, Baarle Nassau - 20:30 hrs.
February 29 - Jan Nijdam Kwartet (minus one) - De Ruimte, Amsterdam Noord - 20:30 hrs.
May 5 - Blue Lines Trio with Keefe Jackson - at City Art, Rotterdam - 20:30 hrs.
July 23 - Maarten Ornstein: Creator/Destroyer - Wonderfeel Festival, 's Graveland, 17:00 hrs.
August 27 - Jan Nijdam Kwartet - Zomerjazzfietstour 2016, Hervormde kerk, Oostum, 13:30 & 14:45 hrs.
September 12 - Duo Tobias Delius / Michiel Scheen - Pintotonics at the Pintohuis, Amsterdam 20:30 hrs.
September 17 - Maarten Ornstein: Creator/Destroyer - De Nacht van Kunst en Kennis, Universiteit van Leiden, Leiden.


February 7 - Jan Nijdam Kwartet - Salon de IJzerstaven, Amsterdam - 20:30 hrs.
March 26 - Jan Nijdam Kwartet - Grand Theatre, Groningen - 20:30u Cancelled by Halbe Zijlstra (VVD Member of Parliament).
April 11 - Blue Lines Trio with special guest Mars Williams (saxophones) - De Roze Tanker, Amsterdam Noord, 20:30 hrs.
May 4 - BIM Lab 21: Hermine Deurloo (harmonica), Tony Overwater (bass), Onno Govaert (drums), Michiel Scheen (piano) - BIMhuis, Amsterdam - 21:30 hrs.
June 27 - Jan Nijdam Kwartet - Plusetage, Baarle Nassau - 20:30 hrs.
July 18 - Duo Tobias Delius / Michiel Scheen - Konfrontationen Festival, Jazzgalerie Nickelsdorf, Austria.
September 5 - Creator | Destroyer (Maarten Ornstein / Dana Linssen) - St. Aegtenkapel, Amersfoort - 20:00 hrs.
November 10 - Blue Lines Trio - Jazz in Arnhem, Musis Jubileumzaal, Arnhem - 20:30 hrs.


April 7 - Blue Lines Trio - Huis de Pinto, Amsterdam - 20:30u
April 26 - Blue Lines Trio - Salon De IJzerstaven, Amsterdam - 21:00 hrs.
April 26  -Blue Lines Trio - Studio LOOS, Den Haag - 16:00 hrs.
August 30 - Duo Tobias Delius / Michiel Scheen - Zomer Jazz Fietstour, Feerwerd - 17:30 hrs. & 18:45 hrs.
October 10 - Blue Lines Trio - Mirliton Theater, Utrecht - 20:30 hrs.
October 11 - Blue Lines Trio - Plusetage, Baarle Nassau - 21:00 hrs.
October 24 - Michiel Scheen - Solo - Maarten Luther Kerk, Dintelstraat 134, Amsterdam - 20:30 hrs.
November 17 - Blind-date session - Oorsprong Curator Series, Poortgebouw, Tolhuisweg 1, Amsterdam - 20:00 hrs.
November 19 - Blue Lines Trio - CD-launch partySplendor, Amsterdam - 21:00 hrs.


March 13 - Blue Lines - Zaal 100, Amsterdam - 21:00 hrs.
March 18 - Oorsprong serie - Het Poortgebouw, Amsterdam Noord - 20:00 hrs.
March 30 - Mr. Millen's Jazzomatik Lay-inn Lounge - Apollo Hotel, Almere - 19:00 hrs.
April 3 - Monday Night Dance & Music Impro Lab - Bimhuis, Amsterdam - 20:30 hrs.
May 25 - Carte Blanche for Michiel Scheen: Blue Lines & duo Tobias Delius / Michiel Scheen - BIMhuis, Amsterdam - 20:30 hrs.
June 28 - Jan Nijdam Kwartet - Het Perron, Amsterdam - 20:30 hrs.


May 12 - Boucalé - Provadja, Alkmaar - 21:00u
May 14 - Boucalé - PlusEtage, Baarle Nassau - 21:00u
June 2 - Boucalé - Bimhuis, Amsterdam - 20:30u


January 10 - Tobias Delius/Michiel Scheen Duo - SJU Jazzpodium, Utrecht - 21.00


February 27 - Tobias Delius/Michiel Scheen Duo - De Toonzaal, Den Bosch - 21.30
April 9 - Alliage Orkest, Menschen am Sonntag - Filmmuseum, Amsterdam - 20.00
June 17 - Tobias Delius/Michiel Scheen Duo - Bimhuis, Amsterdam - 21.00
September 2 - Michiel Scheen Quartet - Bimhuis, Amsterdam - 21.00
September 3 - Michiel Scheen Quartet - Plusetage, Baarle-Nassau - 21.00
September 17 - Michiel Scheen Quartet - Hothouse. Leiden - 21.00
October 15 - Michiel Scheen Quartet - Mahogany Hall, Edam - 21.00
December 10 - Michiel Scheen Quartet - Artischock, Soest - 21.00


March 11 - Michiel Scheen Quartet - Bimhuis, Amsterdam - 21.00
March 12 - Michiel Scheen Quartet - Paradox, Tilburg - 21.00
March 13 - Michiel Scheen Quartet - SJU Jazzpodium, Utrecht - 21.00
March 15 - Michiel Scheen Quartet - Jazzcafé Wilhelmina, Eindhoven - 21.00
August 28 - Michiel Scheen Quartet - ZomerJazzFietsTour, Groningen - 15.30
January 9 - Tobias Delius/Michiel Scheen Duo - Loft, Köln, Germany - 21.00
January 10 - Tobias Delius/Michiel Scheen Duo - Wist, Graz - 21.00
January 11 - Tobias Delius/Michiel Scheen Duo - Györ, Hungary - 21.00
January 12 - Tobias Delius/Michiel Scheen Duo - Porgy and Bess, Wien - 21.00
January 22 - Tobias Delius/Michiel Scheen Duo - Paradox, Tilburg - 21.00
January 23 - Tobias Delius/Michiel Scheen Duo - Smorjazz, Delft - 21.00
March 5 - Tobias Delius/Michiel Scheen Duo - De Burcht, Zaandam 21.00
March 14 - Tobias Delius/Michiel Scheen Duo - Haarlem - 15.00

Label Filiaal

To order:

Filiaal 1

Michiel Scheen - piano

1 A part
2 Norg
3 Is
4 Tretes
5 Een lege zwarte kist
6 Siluur
7 Voor de wereld
8 Sloot
9 Kyr-in

Recorded Februari 3, 1993 Centrum Nieuwe Muziek, Middelburg
by Chris Weeda
Edited by Dick Lucas
Many thanks to Ad van 't Veer, Middelburg

Filiaal 2

Michiel Scheen - synthesizers
Frank van Berkel - bassguitar
Hans van der Meer - percussion

1 Bunk
2 Boxpeoplemusic
3 Undo delete
4 Senak
5 An sicht
6 The miracle is the shortest time*
7 Calcia
8 Brain Dance
9 Metzel
10 Second Gallery

Live at
Korzo Den Haag, May 23, 1997
Bimhuis Amsterdam, June 14, 1997
*Poem by Charles Bukowski

Filiaal 3
Sphere's Works

Michiel Scheen performs the music of Thelonious Monk

1 Green Chimneys
2 Bye-ya
3 Epistrophy
4 Locomotive
5 Briljant Corners
6 Jackie-ing
7 Played twice
8 Pannonica
9 Round Midnight
10 Off Minor
11 Stuffy Turkey
12 Bemsha swing
13 New swing
14 We see/Monks point

Recorded at Studio M, Amsterdam
December 1998

Filiaal 4

Michiel Scheen - piano

1 So far so good, cool...
2 (Got myself) Together again
3 A (w)hole in my heart
4 Hold that thought!
5 (We're) Off track
6 Free, at least...
7 Dance, my dear?
8 On that lonesome road again
9 There's no turning back

Recorded at Studio M, Amsterdam
January 2003

Filiaal 5
Clouds and sunny chunks

Michiel Scheen - piano

1 Legs
2 The Dude's weekend
3 Surface
4 Improvisation
5 Clouds and sunny chunks
6 Reliqwy
7 Idols
8 Groove
9 A (w)hole in my (w)heart
10 Gratitude

"Chunks and shadows, keys – black and white, sonic fiction articulated, conceptual codes shifting, focus on fluffy statements, temporal dynamics - harshmellow, reaching for hope, answers to be questioned.”

Michiel Scheen (1963, Amsterdam), since the 1980’s, worked with many musicians throughout Europe, the USA and Canada. In 2012 he joined Raoul van der Weide (contrabass) and George Hadow (drums) in The Blue Lines Trio. The Blue Lines Sextet, with Ada Rave (saxophones), Bart Maris (trumpets) and Wolter Wierbos (trombone) regularly extend the line-up of this trio. Scheen also performs with the Jan Nijdam Quartet and as a duo with saxophonist and clarinettist Tobias Delius.
Scheen’s work has been described as: “Odd twists and sharp angles, post-Monk, post-Mengelberg even” (Frances Davis, The Village Voice, 2004).

Recorded at Studio M, Almere
February 2020

Digital album download: Michiel Scheen's Bandcamp site


De muziek van Paul Termos (1952-2003)

Michiel Scheen - piano, arrangementen
Michael Vatcher - slagwerk
Raoul van der Weide - contrabas, klankobjecten, crackle box
Wolter Wierbos - trombone

Componist, altsaxofonist en improvisator Paul Termos (1952 -2003) schreef aanstekelijke, vitale en ogenschijnlijk bedrieglijk eenvoudige improvisatie stukken. Stukken die vaak opzettelijk aansturen op 'gecomponeerde misverstanden' en alle ruimte bieden aan eigenzinnige improvisaties. Met het verdwijnen van de componist echter dreigt ook zijn prikkelende repertoire ten onrechte te verdwijnen.
Boucalé! wil dit repertoire - op basis van bijvoorbeeld classics als Bokkenrijders dans, Pok, The Invisible Man en For Sandy Nelson - actualiseren en nieuwe impulsen geven.
Ook zullen drie nog niet eerder uitgevoerde compositie schetsen uit de muzikale nalatenschap van Paul Termos op het programma staan: Kop op!, After Travelling en Very Good Weather Today. Deze gecomponeerde aanzetten zijn door Michiel Scheen voor Boucalé! gearrangeerd.
Boucalé! bestaat uit 4 musici die nauw en jarenlang in verschillende combinaties met Paul Termos hebben samengewerkt. Sinds de oprichting van het 'PUNT-UIT orkest' van trombonist Bert Koppelaar (1978-79) en daarna via het instant composing 'Paul Termos Trio' (1979-1985), 'Guus Janssen Septet/Orkest', 'Maarten Altena Ensemble' en -kwartet en Paul Termos' eigen 'Tentet' en 'Dubbel Express Ensemble.
Boucalé! vormt een creatief eerbewijs aan een open en bevlogen lyricus wiens uitgesproken muziek zich ontwikkelde vanuit de creatieve spanning tussen lichtvoetig alledaags muzikaal optimisme en de diepgang van voelbare maar onuitgesproken onderhuidse weemoed.

Michiel Scheen
Raoul van der Weide
Wolter Wierbos
Paul Termos

Blue Lines Sextet - recensies

The Wire - Andrew Hamilton, July 2017

Bij De Dieren Thuis betekent "At the Animal's House", maar blijkbaar gaat er iets verloren in de vertaling – de songtitels op deze CD zijn ook meestal in het Nederlands. Live in het Bimhuis is meer Engelstalig gericht, maar beide albums zijn heel Nederlands in ethiek. Dat impliceert wellicht een anarchistische, oneerbiedige, absurde humor, improvisatorische vrijheid en theatrale presentatie – dat misschien iets te maken heeft met het libertijnse Nederland uit 17de eeuw (samen met het even vrije Groot-Brittannië).
Beide zeer individuele en inventieve albums hebben een vleugje genialiteit over zich. Een tweede gemeenschappelijke factor is pianist Michiel Scheen. Het is niet verwonderlijk dat je niet van hem hebt gehoord - hij verbergt zich in de schaduw van de scene en gedurende het laatste decennium verdween drie jaar geheel uit het zicht. Scheen is niet een ‘musicians musician’, maar een ‘musicians musician musician’. Hij studeerde bij Misha Mengelberg aan het Sweelinck Conservatorium van Amsterdam en zijn werk is beschreven als "post-Monk, post-Mengelberg".
Hij verving Guus Janssen in het Maarten Altena Octet, en sloot zich in 2012 aan bij het Blue Line Trio, met oprichter Raoul van de Weide (bas) en George Hadow (drums). Het was de inspirerende en vindingrijke bassist die Scheen "uit de schaduw" kreeg dat jaar.
"Ik bedenk muzikale schetsen die leiden tot improvisaties, en George en Raoul maken het een gesamtwerk [compleet werk]", zegt Scheen. Dat leidt tot een derde gemeenschappelijke factor van de twee discs - structuur versus vrijheid. Vaak wordt er op groove gebaseerd thematisch materiaal naast passages of tracks met vrije improvisatie geplaatst.
Voor Live in het BIMhuis wordt het Trio een Sextet, met Ada Rave (tenorsaxofoon), Bart Maris (trompetten) en Wolter Wierbos (trombone). Scheen schreef zes tracks - de rest zijn vrije improvisaties, plus twee jazzstandards van Charlie Haden en Charles Mingus.
Ze interpreteren Haden's 'Silence', een van zijn meest intrigerende creaties, niet helemaal met de gebruikelijke statige melancholie - er is een hint van absurdisme in het weifelende vibrato van de blazers. Mingus's "Goodbye Pork Pie Hat" - zijn eerbetoon aan Lester Young - krijgt ook een non-conformistische interpretatie, waarbij het thema alleen aan het eind verschijnt.
Bij De Dieren Thuis is minder anarchistisch, en is minstens zo boeiend. Met leider Jan Nijdam op bas, Scheen op piano, Tobias Delius op saxofoon en klarinet, en Alan Purves op drums. De composities zijn melodisch rijk en bijzonder memorabel zijn "Spago Legato", "Scherpe Randjes" en "Het Zwarte Pad". "Whimsical Elf" laat de “pluizige”, Jimmy Giuffre-achtige klarinet van Delius horen, waarop hij een prachtig chalumeau-register heeft. De CD eindigt met een humoristische postproductie – je hoort de muzikanten tegen elkaar praten op een achtergrond van onbestemde muzikale geluiden.
Dit zijn uitzonderlijk bescheiden musici. Ik weet niet zeker of ze zich realiseren hoe goed ze eigenlijk wel zijn.

Cadence Magazine - Robert D. Rush, June 2017 

Michiel Scheen [p] werkte in de jaren ’90 samen met bassist Maarten Altena. In 2014 begon hij samen te werken met bassist Raoul van der Weide en drummer George Hadow in het Blue Lines Trio.

Op BLUE LINES SEXTET: LIVE AT THE BIMHUIS [Casco Records 005] wordt het trio uitgebreid met Ada Rave [ss / ts / clt], Bart Maris [tpts / cor / bugle] en Wolter Wierbos [tbn]. Deze CD werd opgenomen op 1/2/16 en resulteerde in 14 tracks [61:10] van meestens originele composities afgewisseld met vrije improvisaties. Hier zijn Nederlandse musici aan het werk die al jaren onderdeel uit maken van de Nederlandse improviserende scene en goede voorbeelden zijn van de unieke muzikale houding van de Europese geïmproviseerde muziek. Vooral de Nederlandse variant kenmerkt zich door oneerbiedigheid, humor en verrassingselementen (of juist niet). Dit is zeker een CD voor post-bop fans. En zo veel wat uit Holland komt, als je er niet meteen van overtuigd bent, wacht dan even en luister later opnieuw en ervaar een nieuwe relatie tot deze muziek. Het palet op deze CD gaat van minimalistische struikelen naar Ellington-achtige decrescendo’s.

Downtown Music Gallery - Bruce Lee Gallanter, Mei 2017

Het Blue Line Sextet wordt geleid door pianist Michiel Scheen*, die de helft van de stukken op deze CD componeerde. De andere stukken zijn groepsimprovisaties. Ik ken Scheen van zijn werk met Maarten Altena en Butch Morris. Trombonist bij o.a. het ICP, Wolter Wierbos, is een andere drukbezette speler die met velen heeft gewerkt: bijvoorbeeld met Available Jelly, Sean Bergin en Frank Gratkowski. Trompettist Bart Maris heeft gewerkt met 1000 (3 CD's) en verschillende prog-bands: Univers Zero en Blast. Ook de twee ritme-sectie leden zijn bekend en hebben samengewerkt met bijvoorbeeld de in Amerika geboren, nu in Amsterdamse woonachtige, saxofonist John Dikeman.

Naast de stukken van Scheen en de groepsimprovisaties komen ook twee composities van Charles Mingus en Charlie Haden aan bod, waarvoor Scheen de arrangementen schreef. Het is vaak moeilijk om de geschreven stukken van de improvisaties te onderscheiden, aangezien beide onverwachte richtingen in slaan. Elke keer dat we denken grip te krijgen op een bepaald sequentie of een uitgeschreven sectie, doorbreekt het sextet de verwachtingen. Scheen heeft hier interessante muziek geschreven die vaak op een bepaalde manier begint en dan plotseling van richting verandert. De spookachtige, ‘smeulende’ versie van Charlie Haden's 'Silence' bevat hypnotisch blazerswerk. Of ze nu van blad spelen of improviseren, je kunt horen dat de leden van dit sextet nauw naar elkaar luisteren en in een continue strakke, geestdriftige dialoog betrokken zijn. De versie van Mingus klassieker 'Goodbye Pork Pie Hat' wordt uitgebreid met improvisatoire delen, die de verwachtingen van de luisteraar danig op zijn kop zetten en de muziek een mysterieuze dimensie meegeven. Wat ik het leukste aan deze CD vind, is de manier waarop de geschreven en ongeschreven delen zich ontvouwen, naadloos op elkaar aansluiten en het daardoor onmogelijk wordt ze van elkaar te onderscheiden. - Bruce Lee Gallanter, DMG

* Het Blue Lines Sextet kent niet één leider, maar functioneert als collectief (MS).

Draaiomjeoren weblog  - Jacques Los, 24 april 2017

Naast de improvisaties 540 tot en met 545 bestaat de cd van het Blue Lines Sextet uit composities van Michiel Scheen, 'Goodbye Pork Pie Hat' van Charles Mingus en 'Silence' van Charlie Haden. De laatste twee zijn (toevallig?) bassist. Vanaf het eerste nummer, getiteld 'Chop', ligt het concept vast: een aaneengesloten, compacte, behoedzaam en nauwkeurig uitgevoerde collectieve improvisatie. Slechts een enkele maal wordt dat concept onderbroken door melodisch samenspel in de composities van Haden, Mingus en een enkele van Scheen.
De specifieke free-jazz kenmerken zijn prominent en dominant aanwezig op deze cd, dat wil zeggen vrije solistische improvisaties en idem dito collectie passages. In het serene 'Silence' soleert trompettist Bart Maris ingetogen en klagend, waarna saxofoniste Ada Rave en trombonist Wolter Wierbos inclusief Maris gezamenlijk de klaagzang afsluiten. De interactie speelt een zeer grote rol in het concept van de groep en op basis van veelal summiere muzikale gegevens wordt zowel van de blazers als de ritmesectie - pianist Michiel Scheen, bassist Raoul van der Weide en drummer George Hadow - uiterste concentratie en open oren vereist.
Zowel in de composities van Scheen als het zestal improvisaties is de collectieve improvisatie een constante queeste naar het volmaakte samenspel. Die is hier dan ook overduidelijk goed gelukt. De capaciteiten van de musici staan borg voor een gedegen free-jazz samenspel.
In een enkele uitzondering wordt het subtiele en geserreerde samenspel vervangen door heftige en krachtige muzikale interrupties, zoals in Scheens compositie 'Stumble'. De naam zegt het, nietwaar? - Guy Peters, 24 april 2017

Op 2 januari 2016 zorgde het tot een sextet uitgezette Blue Lines Trio voor de beste start die een concertzaal zich kan wensen. In het Bimhuis speelden de muzikanten hun troeven zo overtuigend uit, dat de muziek belandde op een nieuw album. Dat werd op zijn beurt voorgesteld in Amsterdam met – opnieuw – een genereus concert dat uitblonk in veelzijdigheid.
Laat ons eerst en vooral nog eens benadrukken hoe goed het is dat pianist Michiel Scheen terug is. Als er intussen iets duidelijk geworden is, dan is het wel dat de man knappe composities uit de mouw schudt en dat hij samen met deze muzikanten behendig tussen structuur en vrijheid trippelt, met een diepgaande kennis van de traditie, een heel eigen karakter en gevarieerde arrangementen. Zowel startstuk “Solid” als finale “Chop” zijn krappe, Monk-achtige stukjes hoekigheid met een knoestig karakter, maar nog mooier is de manier waarop ze fungeren als springplank voor verkenningen die de elasticiteit van het materiaal voortdurend op de proef stellen.
Het leverde twee weldadige sets op, samen goed voor meer dan twee uur muziek, met een opvallend consistente kwaliteit. Dan valt immers op hoe goed het kerntrio - Scheen, bassist Raoul van der Weide en drummer George Hadow - op elkaar ingespeeld zijn, maar ook dat de blazers – veteranen Wolter Wierbos (trombone) en Bart Maris (trompet), en de jonge, maar indrukwekkende Ada Rave (tenorsax) – een enorme aanwinst zijn. Ze zijn individueel sterke improvisatoren, maar spelen ook complementair en vooral, ze zijn uitmuntende luisteraars die zeer goed aanvoelen wat een stuk, een passage, nodig heeft.
Lekker zwalpende thema’s, flukse wendingen, extended techniques en strak geharrewar werd zo in balans gehouden door weldadige arrangementen en knetterende interactie in voortdurend van bezetting wisselende fracties, waarbij verschillende muzikanten ook aanwijzingen gaven. Het ene moment met een boppy nervositeit, even later met een interactie die weggeplukt leek uit kamermuziekcontext. En als ze dan iets van kanonnen als Mingus of Haden spelen, dan doen ze dat steevast met een verfrissende combinatie van respect en vrijheid. Het is de dialectiek van componist en improvisator in een soms wringende, maar altijd verrassende vorm.
Vooral prachtig om te zien hoe deze muziek zich niet zomaar laat vastpinnen. Van der Weide is voortdurend in de weer met percussie (hij had een tafel vol spullen meegebracht), Rave stak al eens een pot in de saxbeker met excentrieke resultaten, Wierbos floot door de trombone, Maris smeerde klanken als lijmklodders uit. De muzikanten permitteerden zich vrijheden die uit de avant-garde en het experiment komen, maar tegelijkertijd leek het wel alsof ze zich ook hadden laten inspireren door Count Basie’s losse aanpak, met heads waarrond naar believen gerotzooid kon worden. Al klinkt ook dat weer zo oneerbiedig voor een ensemble dat geen moeite had om rappe dribbels, expressief gespetter, denderende marsmuziek, heupwiegende New Orleans en knallende freejazz te combineren met de nonchalante charme die swingkleppers als Hodges, Carter en Ellington ook lieten horen met hun kleine(re) ensembles.
Kortom: het was een erg fraaie evenwichtsoefening. Het Blue Lines Sextet dook gretig in composities en verkende die met hecht samenspel en vrije uitspattingen, waarbij dat soms zo vanzelfsprekend gebeurde dat het allemaal georkestreerd leek. Meer dan twee uur muziek, dat is best veel, maar dat het geen seconde ging vervelen, zei eigenlijk alles. Een band van attente en vindingrijke persoonlijkheden die elkaar blindelings, en met hier en daar wat extra wrijving, vonden. Zoiets word je nooit beu.

London Jazz News - Brian Marley, 3 april 2017

Hoewel jazz een internationale taal is, zijn er regionale verschillen in overvloed. Op de CD’s van het Jan Nijdam Kwartet en het Blue Lines Sextet hebben we de Nederlandse variant, bekend om zijn theatrale elementen, de tendens om muzikale structuur en vorm liefdevol te misbruiken, en, natuurlijk, een vleugje humor. Dat wil niet zeggen dat het niet een serieuze onderneming is.
Wanneer het Jan Nijdam Kwartet zichzelf zonder aarzeling uit het korte thema van Ad Nasum in vrij spel slingert, hoor je hoe nauw de muzikanten naar elkaar blijven luisteren. Contrabassist Jan Nijdam is componist van alle stukken op ‘Bij De Dieren Thuis’, maar is ook als bandleider niet iemand die zich in de schijnwerper plaatst. Dit is een groepsprestatie, waarin iedereen gelijkwaardig bijdraagt.
Tobias Delius, op tenorsax en klarinet, is misschien wel de meest bekende speler in het kwartet, maar drummer Alan Purves (die reeds in 1982 een uitstekend duo elpee met Ernst Reijseger maakte) en pianist Michiel Scheen hebben even sterke geloofsbrieven. Delius speelt tenor met opgewekt geblaf, en accentueert zijn zinnen à la Oliver Lake. Zijn toon op klarinet is pure zijde, vooral tijdens de ballad Whimsical Elf. Dit stuk belandt na het thema in een haast laconieke vrije improvisatie, die lichtjaren verwijdert lijkt van waar het begon, waarna het thema op een volledig onverwacht moment het stuk afsluit.
De muziek is met andere woorden strakker dan strak, hoewel je misschien wordt verleid om iets anders te geloven. Tracks zijn over het algemeen kort, slechts één duurt voorbij de zes minuten, maar de composities zijn onvergetelijk en de improvisaties zijn overal eerste klas!
De gemeenschappelijke factor tussen de twee cd's is pianist Michiel Scheen. Hij, Raoul van der Weide (contrabas, kraakdoos, geluidsobjecten) en George Hadow (drums) vormen het Blue Lines Trio, dat op “Live at the Bimhuis”, wordt versterkt door Ada Rave (saxen, klarinet) Bart Maris (trompet, cornet, bugel) en Wolter Wierbos (trombone).
Afgezien van de twee stukken van Charlie Haden (Silence) en Charles Mingus (Goodbye Pork Pie Hat), zijn alle composities van Scheen. Het zijn thema’s die stiekem vanachter een kunstig gevlochten struikgewas van vrije improvisatie tevoorschijn komen en worden gebundeld in korte suites met  opeenvolgende genummerde improvisaties. Vier van deze stukken - Solid, Idols, Stumble en Sigh) zijn ook te vinden op de Blue Lines Trio CD uit 2014.
Scheen's spel bevat elementen van Guus Janssen en wijlen Misha Mengelberg, en alle drie lieten ze zich inspireren door Thelonious Monk’s ‘prikkende’ stijl en zijn liefde voor goed geplaatste dissonanten. Maar Scheen is zichzelf, een sublieme improvisator die nooit zijn hand overspeelt.
Een zekere pittigheid is kenmerkend voor zowel “Live at the Bimhuis” als “Bij De Dieren Thuis”. De fruitige toon en uitbundige uitroepen van Wolter Wierbos vallen op, maar eerlijk gezegd schitteren alle blazers van het sextet op deze CD.

Jazzflits 275 - Herman te Loo - 27 maart 2017

Ruim een jaar geleden nodigde pianist Michiel Scheen drie gasten uit voor een optreden van zijn Blue Lines Trio in het Bimhuis. ‘Live At The Bimhuis’, de cd die daar nu van uitkomt, laat horen dat dat een enorm goed plan was. Op het in 2014 uitgekomen titelloze debuut-album had Scheen alweer eens getoond dat hij veel meer in zijn muzikale mars heeft dan zijn aantal podiumbeurten zouden doen vermoeden. Met de subtiele drummer George Hadow en bassist Raoul van der Weide (een van de spilfiguren van de Amsterdamse impro-scene) heeft hij een smaakvol, intelligent en fantasierijk trio geformeerd. De toevoeging van trompettist Bart Maris, trombonist Wolter Wierbos en rietblazer Ada Rave levert meer op dan een trio-met-gasten. Scheen heeft een aantal slimme composities voor de combinatie geschreven, waarbinnen hij schuift met het trio en de gasten. Daarbij smaakt de muziek naar het werk van Nederlandse impro-componisten als Guus Janssen, Maarten Altena en Paul Termos. De openingstrack, ‘Chop’, had zo uit de koker van Janssen kunnen rollen. Maar Scheen is te eigenzinnig om hem puur weg te zetten als navolger van het genoemde drietal. In het ronkende ‘Solid’ neemt hij zijn hoed af voor Charles Mingus, die later terugkomt in een herinterpretatie van ‘Goodbye pork pie hat’. Tussen composities van de pianist (en het prachtige ‘Silence’ van Charlie Haden) zit een zestal improvisaties in gesandwicht. Daarin wordt nog eens extra duidelijk waarom Scheen specifiek voor deze gasten heeft gekozen: elk met een volstrekt eigen, herkenbaar geluid, maar er vooral op uit om het collectieve resultaat voorop te stellen. De improvisaties (elk voorzien van een nummer) zijn compact, helder en to the point.

Mijn recensie van de cd ‘Live At The Bimhuis’ van het Blue Lines Sextet (in het vorige nummer van JF) bevat informatie die niet helemaal klopt. Het oorspronkelijke trio is in het leven geroepen door bassist Raoul van der Weide, niet door Michiel Scheen. Ook de keuze van de blazers die van het Blue Lines Trio het sextet maken, zijn voorgesteld door Van der Weide. Overigens benadrukken de muzikanten dat er bepaald geen sprake is van een leider binnen de groep. Zowel het trio als het sextet functioneert als collectief. Het nieuwe album wordt overigens op 22 april gepresenteerd op het Amsterdamse podium Splendor. 

Herman te Loo – Jazzflits 276 – 17 april 2017

Guy Peters, 3 januari 2016

Terwijl de meerderheid van de concert- en theaterzalen de deuren nog even gesloten houdt, hebben die van het Bimhuis al langer begrepen dat dit het ideale moment is om wél in te zetten op live muziek. Je kan toch niet blijven zitten aan die feesttafels. Dus: op naar Amsterdam, waar een XL-versie van het Nederlandse Blue Lines Trio ons opwachtte met het Nieuwjaarsconcert van 2016.

Het Bimhuis is ook de plaats waar pianist Michiel Scheen, bassist Raoul van der Weide en drummer George Hadow hun debuutalbum opnamen in 2014. En dat album liet een heel geslaagde combinatie horen van lyriek met weerhaakjes, dribbelimpro, lichtjes kromme swing, Monk-achtige interventies en natuurlijk een beetje humor. Door en door Nederlands, maar toch ook weer met een eigen gezicht. Het was dus uitkijken hoe de band zou gaan klinken met extra volk als Bart Maris (trompet), een hoogzwangere Ada Rave (tenorsax) en Wolter Wierbos (trombone).

Het antwoord volgde snel: het karakter bleef bewaard, maar de sound werd rijker. Het Blue Lines Trio mag dan (nog) niet zo’n bekende naam zijn, het is intussen wél een goed geoliede formatie waarin de drie muzikanten met persoonlijkheid en een brede bagage aan de slag gaan. Daarbij valt ook nog eens op dat Hadow – intussen nog altijd maar 23! – echt niet moet onderdoen voor zijn meer ervaren collega’s. Hij speelt licht en swingend waar het moet, met een licht-anarchistische Bennink-toets waar het kan, en is een cruciale schakel in de hechtheid van het trio.

Het zorgde er ook voor dat de blazers eigenlijk in een luxepositie geplaatst werden, iets waar ze vooral in de meer open tweede set maximaal gebruik van konden maken. Met uitvoerige solotijd, extended techniques en steeds wisselende fracties konden ze commentaar leveren op wat het trio deed, maar ook doorkruisen, aandikken of de rol opnemen van een soms wringende en dwarsliggende gesprekspartner. Dat zorgde ervoor dat het concert, in totaal goed voor meer dan 100 gulle minuten, uitblonk in variatie en een voortdurend in beweging blijvende verhouding, waarin niemand echt het laken naar zich toetrok, maar iedereen zijn bijdrage in kon leveren.

Het was dus wel opvallend dat de beide sets redelijk sterk verschilden. De eerste was in sterkere mate opgebouwd rond gecomponeerd materiaal, en daardoor compacter en toegankelijker. Zo’n botsend en struikelend stuk als “Solid”, met z’n flitsende, bop-achtige flarden en start/stop-dynamiek, daar kan je meteen wat troeven mee op tafel gooien. Krachtige uitweidingen, snelle loopjes, vlugge swing, je kreeg het allemaal over je heen in een stuiterende, weldadige gulp. Vanaf “Mood Indo”, een geinige verdraaiing van de Ellington-klassieker, ging de nadruk nog sterker liggen op deelfracties en werd gepiekt door een kwartet met Rave als lekker scheurende soliste.

Ook een hoogtepunt: een knappe versie van Charlie Hadens “Silence”, met breed uitgesmeerde effecten van Maris in de kop, die gecontrasteerd werden met iele, geïsoleerde aanslagen van Scheen, waarna een melancholie de kop op stak die leidde tot bloedmooi schuifelend samenspel, waarin de barstjes in het spel van de blazers -- met natuurlijk ook weer een resem opvallende geluiden van Wierbos -- voor een amper onderdrukte emotionaliteit zorgde. En voor je het wist was die eerste set ten einde en had je gezien hoe die band er vrij op los kon buitelen in het besef dat de rode draad steeds opnieuw zou opduiken.

De tweede set was vervolgens van een andere aard. Het was moeilijker om je vinger op de stukken te leggen, de contouren vervaagden, invloeden werden minder sterk aangedikt en de balans verschoof iets sterker naar het improviseren, het vrije spel. En composities werden ook niet meer aangekondigd. Ze trippelden even rond elkaar alsof het een lichtvoetige bossabetrof en een enkele keer leek Maris uit de New Orleans-traditie te putten, maar het kreeg vooral iets van een aaneenrijging van meer impulsieve momenten. Heel even dook er ook een "wie doet wat?"-moment op, waarbij de spanningsboog minder strak stond, maar het leidde opnieuw tot creatieve oplossingen.

Van der Weide kon zich laten gaan door de snaren helemaal te ontstemmen, tot zijn instrument een zwaar, onheilspellend gegrom voortbracht, maar hij stak ook spullen tussen de snaren, gebruikte schaaltjes, een strijkstok en zijn bekende crackle box. Een excentrieke kleurenwaaier, maar geen gratuite freakshow. Daarvoor bleven de muzikanten met te veel focus spelen. Lekker scheurende secties maakten ruimte voor lyrische thema’s, het trio liet zich uitdagen door de gasten en uiteindelijk ging de doorgaans voorzichtig spelende Scheen toch een krachtiger, haast bombastisch aanzwellende euforie opzoeken; om vervolgens te verdwijnen in de pianobuik, terwijl zijn kompanen al net zo gretig exploreerden. Het leidde tot de knappe finale van een veelzijdig en smaakvol menu dat geheel terecht bijzonder enthousiast onthaald werd door de aardig volgelopen concertzaal. Kortom, een uitstekende jaarstart voor band, Bim én bezoekers.

Hier zijn foto's van het concert te zien, gemaakt door Geert Vandepoele.

Johan Janssen
(op Facebook, 3 januari 2016)

Michiel Scheen is een pianist uit de Nederlandse impro-scene. Samen met bassist Raoul van der Weide en drummer George Hadow speelt hij in het Blue Lines Trio. Het trio was nu uitgebreid tot sextet met rasimprovisator en toptrombonist Wolter Wierbos, tenorsaxofoniste Ada Rave, ook een echte impro-muzikante en de al even avant-gardistische trompettist Bart Maris.

Een geweldige goede groep met ervaren muzikanten die uitstekend met elkaar samen weten te spelen. Michiel Scheen speelde uitermate spannende en boeiende solo's, maar hield zich ook bezig met de leiding van de groep: sturend en becommentariërend. Het ritmetandem van der Weide en Hadow past uitstekend in deze soort muziek en voegde er eigen ideeën aan toe.

De blazers zijn ook zeer ervaren improvisators. Wolter Wierbos is natuurlijk al vele jaren een trombone gigant, Ada Rave liet een paar heel interessante solo's horen en Bart Maris, ook op bugel en pocket trumpet, kwam met zeer enerverend spel.

Naast de eigen composities van Michiel Scheen, kwam ook een stuk Monk voorbij en ook Mingus was te horen, maar dat wel op een geheel eigen en eigenzinnige wijze. Goede muziek om het nieuwe jaar te beginnen.