Michiel Scheen

Biography

2008-04-11T22:28:00.000-07:00

As a pianist and composer Michiel Scheen (1963, Amsterdam) worked with many musicians, amongst others with Ab Baars, Conrad Bauer, Johannes Bauer, Han Bennink, Jaap Blonk, Anthony Braxton, Tobias Delius, Cor Fuhler, Hans Hasebos, Gerry Hemingway, Wiek Hijmans, Guus Janssen, George Lewis, Misha Mengelberg, Roscoe Mitchell, Butch Morris, Jacques Palinckx, Evan Parker, Hans Reichl, Vladimir Tolkachev, Tang Xu and John Zorn.

Besides that, he worked with the international ensemble Ohrkiste, led by Radu Malfatti (a.o. with Evan Parker), the Paul Termos Tentet and Dubbel Express, the electro-acoustic trio YPON (with Michael Barker and Wiek Hijmans), Structures, led by Peter van Bergen, Cardueles Cardueles (leader: Cor Fuhler), the Dickinson Projekt by Ig Henneman, Kenvermogen (with a.o. Wiek Hijmans and Hans Hasebos), the Maarten Altena Ensemble (collaborations with a.o. Remco Campert, Mark Terstroet, Anthony Braxton, Roscoe Mitchell, Lawrence Butch Morris, John Zorn and theatergroup Discordia; tours through Europe, USA, Canada and USSR), the theaterproduction "Elektra and Orestes" by director Erik-Ward Geerlings and composer Arthur Sauer (theatergroup FACT Rotterdam), Seafood (led by Alan Laurillard) and the Object Theatre Orchestra (a duo with Augusto Forti).

In 1991 Michiel Scheen was commisioned by NOS-radio and Jazzmarathon Groningen to compose a live-set, which resulted in the project "Rijs", with a.o. Jaap Blonk, Tristan Honsinger and Paul Koek. He initiated projects and ensembles (Filiaal, the Michiel Scheen Sextet and -Quartet and TRIKLINION), with a.o. Ab Baars, Jaap Blonk, Michael Vatcher, Frank van Berkel and Hans van der Meer. Since 1990 Scheen recieved commisions and stipendia for his work as a composer from the "Fonds voor de Scheppende Toonkunst" (the Dutch fund for composers).

Scheen also joined the Dutch jazz-musicians union: the BIM (Beroepsvereniging van Improviserende Musici). During 1994-1996 he was a member of the board, and during 1996-1998 he was the chairman of this union. As a chairman Scheen engaged in contacts with the Ministery of Education, Culture and Science, several funds for artists and other unions. He also was involved in the "Stichting de Centrale", a service-unit for freelance musicians.

Duo Tobias Delius / Michiel Scheen

2008-04-11T22:26:00.000-07:00

Tobias Delius’ musicianship can be described in one word: adventurous. His quest for surprise and suspense are the sources in his creative mind, which he uses to intensely fascinate his listeners with. Delius’ playing is self-confident and overwhelming. Whatever musical situation or event, Tobias’ identity and musical personality is very outspoken. He is an unique instrumentalist, with a beautiful and authentic sound, that you can’t but love.
With Michiel Scheen he finds a worthy partner. The idiomatic pianist is a barrel full of ideas; he suddenly can surprise the audience with a passage in the highest register of the piano. Scheen’s playing has his own solid base and consistency, with lots of dynamics and technique. Influences of Thelonious Monk and Cecil Taylor are alternated with the spatial elegance of Duke Ellington.
Together, Tobias and Michiel are looking for new musical ways, horizons and expressions, which they are capable of making them fascinating to follow. The program of the duo continually evolves, from original compositions to Ellington and Fats Waller.

Michiel Scheen Quartet

2008-04-11T22:23:00.000-07:00

Ab Baars - saxophones, clarinet
Han Bennink - drums
Ernst Glerum - bass
Michiel Scheen - piano, compositions

2005: Splash, chop, sigh
In an inimitable mix of throbbing swing, survey-ing impro, halal chords and sincere lyricism, the MSQ continues its restless quest for new possibilities of ensemble-playing. In these disturbing times, this quartet also is submitted to unknown musical processes, however: with unbridled devotion, the group plunges in situations where direction and grip are well remembered, but cannot function as firm values and fundamentals anymore. Balancing on the cliffs of existence, the MSQ manages other essentials, such as shaky dance rhythms, sharp razored lumps of chopped harmony, spaghettiplates, sucked-in melodies, stadsklanken, caressing desire, flexible manifesto's, de-asshole-ing, interim-scores, secret transfusions, smelly cones, local un-hairiness, or snoring concepts.
Are you still there? But that's allright, isn't it?

2004: Dance My dear?
In 2003 Michiel Scheen invited three prominent Dutch musicians: Ab Baars (reeds), Ernst Glerum (bass) and Han Bennink (drums), to join him in a Quartet. After a few years of musical in-activity, Scheen is back with his highly individual and recognizable style. With this Quartet, he strives to combine his very personal interpretation of jazz with the playful and adventurous nature of improvised music.

"For this group I composed pieces that feature individual freedom for the players. And it’s wonderful to see what such great musicians as Ab, Ernst and Han do with the material: their intuition and imagination is enormous! Melodic phrases are carefully cut into pieces and catapulted into space, lumps of harmonies hanging on the side. And their conception of tempo is mesmerizing: sometimes we play in four different pulses; it's not the beat that generates 'swing', but the more freely phrased pulses. There is no monotonous beat, but a kind of polyphonic, multi-subjective swing. If you would dance to it, every move would be permitted. An inevitable and often returning inspiration is the powerful and frenzy work of Thelonious Monk. Especially, my harmonic idiom is clearly influenced by him. But I think his music contains more and other musical possibilities, with its angular, pounding and rumbling, razor-sharp shining lyricism. He is a savage sculptor of sounds, a musical architect of genius, with a melancholic, happy, Dadaist and hopeful vision. With Monk, the world is an awful little bit more beautiful. Furthermore, I'm very happy to be able to work with musicians that still contribute so much to the development of improvised music; through their creativity, the vitality of improvised music is guaranteed."

Ab Baars - saxophones, clarinet (1955, Axel) collaborated with Harry de Wit, Wolter Wierbos and Mariëtte Rouppe van der Voort in the quartet Cumulus. He worked with a.o. Guus Janssen, Theo Loevendie, Willem van Manen, Steve Lacy, Maarten Altena, Roscoe Mitchell, Misha Mengelberg, John Carter, Anthony Braxton, Cor Fuhler, Gerry Hemmingway, Cecil Taylor, de EX, Sunny Murray, George Lewis and Ig Henneman. Now he works with Mengelbergs ICP Orchestra, and recently his trio with Wilbert de Joode and Martin van Duijnhoven celebrated their 12th anniversary.

Ernst Glerum - bass (1955) a much demanded bassplayer and currently working with the Amsterdam String Trio, Available Jelly, the ICP Orchestra, the ensembles of Guus Janssen and the collectively managed trio with Michiel Borstlap and Han Bennink.

Han Bennink - drums (1942, Zaandam) is, besides a visual artist, an internationaly renowned solo-player and much demanded percussionist. He worked with Sonny Rollins, Dexter Gordon, Eric Dolphy, and had/has a major influence on the development of the Dutch and European improvised music. For more than 30 years, he works together with Misha Mengelberg, as a duo, but also with the ICP Orchestra. Furthermore he worked with a.o. Peter Brötzmann, Steve Beresford, Eugene Chadbourne, Fred van Hove, Derek Bailey, Ernst Reijseger, Michael Moore, Willem Breuker, Marion Brown, Don Cherry, Alex von Schlippenbach, Lee Konitz, Steve Lacy, Albert Mangelsdorff, Cor Fuhler, Tobias Delius, Dudu Pukwana, Keshavan Maslak, Toshinori Kondo, Leo Cuypers, Roswell Rudd, Harry Miller, Conrad Bauer, George Lewis, Teo Joling, Sean Bergin, Peter Kowald, Cecil Taylor, de EX, Fred Frith, 'Butch' Morris, Anthony Braxton, Ray Anderson, Myra Melford, Dave Douglas, Eric Boeren, Evan Parker and with kind of practically everybody.

CD - Dance my dear ?

2008-04-11T22:19:00.002-07:00

Data 042
Dance, My Dear?

Ab Baars - tenor saxophone, clarinet
Han Bennink - drums
Ernst Glerum - bass
Michiel Scheen - piano, compositions
2004

1 Similarities
2 God in Heaven (stay!)
3 This time it will last forever
4 Idols
5 Dance, My Dear?
6 Non-circle agreeable
7 Patience
8 Subsequently
9 Summerwindow

To order: michielscheen@gmail.com

Recorded by Dick Lucas, December 17th 2003, BIMhuis Amsterdam
Produced by Dick Lucas and Michiel Scheen

Distributed by Toondist

Agenda

2008-04-11T22:11:00.000-07:00

2011

May 12 Boucalé - Provadja, Alkmaar - 21:00u
May 14 Boucalé - PlusEtage, Baarle Nassau - 21:00u
June 2 Boucalé - Bimhuis, Amsterdam - 20:30u

2009

January 10 - Tobias Delius/Michiel Scheen Duo - SJU Jazzpodium, Utrecht - 21.00

2005

February 27 - Tobias Delius/Michiel Scheen Duo - De Toonzaal, Den Bosch - 21.30
April 9 - Alliage Orkest, Menschen am Sonntag - Filmmuseum, Amsterdam - 20.00
June 17 - Tobias Delius/Michiel Scheen Duo - Bimhuis, Amsterdam - 21.00
September 2 - Michiel Scheen Quartet - Bimhuis, Amsterdam - 21.00
September 3 - Michiel Scheen Quartet - Plusetage, Baarle-Nassau - 21.00
September 17 - Michiel Scheen Quartet - Hothouse. Leiden - 21.00
October 15 - Michiel Scheen Quartet - Mahogany Hall, Edam - 21.00
December 10 - Michiel Scheen Quartet - Artischock, Soest - 21.00

2004

March 11 - Michiel Scheen Quartet - Bimhuis, Amsterdam - 21.00
March 12 - Michiel Scheen Quartet - Paradox, Tilburg - 21.00
March 13 - Michiel Scheen Quartet - SJU Jazzpodium, Utrecht - 21.00
March 15 - Michiel Scheen Quartet - Jazzcafé Wilhelmina, Eindhoven - 21.00
August 28 - Michiel Scheen Quartet - ZomerJazzFietsTour, Groningen - 15.30
January 9 - Tobias Delius/Michiel Scheen Duo - Loft, Köln, Germany - 21.00
January 10 - Tobias Delius/Michiel Scheen Duo - Wist, Graz - 21.00
January 11 - Tobias Delius/Michiel Scheen Duo - Györ, Hungary - 21.00
January 12 - Tobias Delius/Michiel Scheen Duo - Porgy and Bess, Wien - 21.00
January 22 - Tobias Delius/Michiel Scheen Duo - Paradox, Tilburg - 21.00
January 23 - Tobias Delius/Michiel Scheen Duo - Smorjazz, Delft - 21.00
March 5 - Tobias Delius/Michiel Scheen Duo - De Burcht, Zaandam 21.00
March 14 - Tobias Delius/Michiel Scheen Duo - Haarlem - 15.00

Label Filiaal

2008-04-11T22:06:00.000-07:00

To order: michielscheen@gmail.com

Filiaal 1
Contrapposto

Michiel Scheen - piano
1993

1 A part
2 Norg
3 Is
4 Tretes
5 Een lege zwarte kist
6 Siluur
7 Voor de wereld
8 Sloot
9 Kyr-in

Recorded Februari 3, 1993 Centrum Nieuwe Muziek, Middelburg
by Chris Weeda
Edited by Dick Lucas
Many thanks to Ad van 't Veer, Middelburg

Filiaal 2
TRIKLINION

Michiel Scheen - synthesizers
Frank van Berkel - bassguitar
Hans van der Meer - percussion
1997

1 Bunk
2 Boxpeoplemusic
3 Undo delete
4 Senak
5 An sicht
6 The miracle is the shortest time*
7 Calcia
8 Brain Dance
9 Metzel
10 Second Gallery

Live at
Korzo Den Haag, May 23, 1997
Bimhuis Amsterdam, June 14, 1997
*Poem by Charles Bukowski

Filiaal 3
Sphere's Works

Michiel Scheen performs the music of Thelonious Monk
1999

1 Green Chimneys
2 Bye-ya
3 Epistrophy
4 Locomotive
5 Briljant Corners
6 Jackie-ing
7 Played twice
8 Pannonica
9 Round Midnight
10 Off Minor
11 Stuffy Turkey
12 Bemsha swing
13 New swing
14 Wee see/Monks point

Recorded at Studio M, Amsterdam
December 1998

Filiaal 4
GOODBYE!

Michiel Scheen - piano
2003

1 So far so good, cool...
2 (Got myself) Together again
3 A (w)hole in my heart
4 Hold that thought!
5 (We're) Off track
6 Free, at least...
7 Dance, my dear?
8 On that lonesome road again
9 There's no turning back

Recorded at Studio M, Amsterdam
January 2003

Boucalé!

2008-04-11T13:41:00.000-07:00

De muziek van Paul Termos (1952-2003)

Michiel Scheen - piano, arrangementen
Michael Vatcher - slagwerk
Raoul van der Weide - contrabas, klankobjecten, crackle box
Wolter Wierbos - trombone

Componist, altsaxofonist en improvisator Paul Termos (1952 -2003) schreef aanstekelijke, vitale en ogenschijnlijk bedrieglijk eenvoudige improvisatie stukken. Stukken die vaak opzettelijk aansturen op 'gecomponeerde misverstanden' en alle ruimte bieden aan eigenzinnige improvisaties. Met het verdwijnen van de componist echter dreigt ook zijn prikkelende repertoire ten onrechte te verdwijnen.
Boucalé! wil dit repertoire - op basis van bijvoorbeeld classics als Bokkenrijders dans, Pok, The Invisible Man en For Sandy Nelson - actualiseren en nieuwe impulsen geven.
Ook zullen drie nog niet eerder uitgevoerde compositie schetsen uit de muzikale nalatenschap van Paul Termos op het programma staan: Kop op!, After Travelling en Very Good Weather Today. Deze gecomponeerde aanzetten zijn door Michiel Scheen voor Boucalé! gearrangeerd.
Boucalé! bestaat uit 4 musici die nauw en jarenlang in verschillende combinaties met Paul Termos hebben samengewerkt. Sinds de oprichting van het 'PUNT-UIT orkest' van trombonist Bert Koppelaar (1978-79) en daarna via het instant composing 'Paul Termos Trio' (1979-1985), 'Guus Janssen Septet/Orkest', 'Maarten Altena Ensemble' en -kwartet en Paul Termos' eigen 'Tentet' en 'Dubbel Express Ensemble.
Boucalé! vormt een creatief eerbewijs aan een open en bevlogen lyricus wiens uitgesproken muziek zich ontwikkelde vanuit de creatieve spanning tussen lichtvoetig alledaags muzikaal optimisme en de diepgang van voelbare maar onuitgesproken onderhuidse weemoed.

Michiel Scheen
Raoul van der Weide
Wolter Wierbos
Paul Termos

Press Quotes

2008-04-11T12:42:00.000-07:00

On the cd "Dance, My Dear", by Michiel Scheen Quartet

Village Voice, 27 juni 2005
"Honorable mention: Odd twists and sharp angles, post-Monk, post-Mengelberg even."

Cadence, November 2004
"Jazz might be dying (in a protected death scene), but New Dutch Swing is alive and well, at least if this recent disc on Data is any indication ... Oddly swinging patterns lie at the crux of most of Scheen's compositions. Most are born out of stunted thematic seeds that bloom under the improvisatory irrigation of his esteemed cohorts ... Much of the madcap humor expectedly endemic to Dutch improv might be missing here, but the precision playing and emotional vibrancy that are also hallmarks of the idiom present themselves in abundance. Scheen draws on the tradition's strenghts while tempering his music with a degree of sincerity that is quite refreshing. Hearing Bennink do the same - and in doing so shrug another layer of his formulaic persona - is also a treat ... "

Wire - July 2004
"Pianist and composer Michiel Scheen, born 1963 in Amsterdam, has worked with Anthony Braxton, Guus Janssen, George Lewis and Roscoe Mitchell. That's he's still little-known is at odds with the quality of this disc from the small Dutch label, in which his highly original compositions are interpreted by a quartet with Ab Baars on tenor-sax and clarinet, Ernst Glerum on bass and Han Bennink on drums. The stuttering fanfare "Similarities" signals an original voice, but is no preparation for the extraordinary "God In Heaven (Stay!)" a kind of meditation on the repeated single-note like Thelonious Monk's "Thelonious", its fierce drive offering a European take on free jazz's pulse/no metre concept. In fact the parallels with Monk's role as composer for band are significant though a fine improvising pianist, Scheen dominates through his compositions, which the other players serve admirably. "This Time", an interrupted ballad, exploits silence in a way unfamiliar in jazz; "Idols" features Baars's cavernous tenor. In concept, almost everything on this totally outstanding release seems new."

NRC - August 2004
" Intelligent improvisations, that first 'wash out your ears' and then immerse you in beautiful detailed embroidery... the music may be well influenced by the work of Thelonious Monk, but Scheen does not imitate - he has got a highly authentic and obstinate vocabulary. After a time-out Scheen last year made a comeback with the also strong CD "Goodbye!" and now, with the help of Dutch top league musicians Baars, Glerum and Bennink, Scheen really transcends himself... "

website JazzWeekly
"... Ballads aren't really part of Scheen's game plan, or that of DANCE, MY DEAR which offers up supersonic power almost from its first notes...
... Scheen can improvise at warp speed if he's so inclined, but his chief joy is knitting together freely phrased pulses into a distinctive movement that melds earlier jazz harmonies and rhythms with a 21st Century conception...
... the key to the session come in the title tune and the two that bookend it. Reminiscent of the sort of slurred, boozy ballad as you could have heard at Minton's in 1943 when Thelonious Monk was woodshedding his distinctive style, "Idols" - a implicative title - finds the pianist adopting the key clips and pressured touch of Monk and another 100% original Herbie Nichols...
... Scheen prefers a herky-jerky beat fill with broken chords ...
... "Dance, my dear?" whose title in this context sounds not so much as an invitation as a challenge...

Jazz - June 2004
...throughout the album, the intensity is build up beautifully...every piece is an adventure on its own."

Dagblad van het Noorden
"... thoughtful, conceptual, with a lot of freedom...spontaneous jumble is alternated with open structures and intense silences ...a strong 'comeback'."

Weblog Draai Om Je Oren
"'This Time It Will Last Forever'. A strong melody with a dramatic sustain on one chord - a perfect example of how silence can be felt...the balance in the group is excellent and on the album, the producer has captured and profiled the instruments real beautiful ."

On his ensembles:

"Michiel Scheen dismisses the limits of improvisation" (Trouw)

"A musician with authentic ideas, of which we never can have enough" (Leidse Courant)

".. the ensemble Filiaal that opened with 'Buts', a beautiful composition from leader/pianist Michiel Scheen" (NRC)

"..the pieces of TRIKLINION blend darting spontaneity; the raw energy of electric, amplified instruments; and a refined structural sense. The music veers from brash abandon to meticulously constructed interplay balanced with a keen sense of humor... Scheen has superb technique and an astute ear for collective group interaction." (Cadence)

On his solo-work:

"The nine compositions manoeuvre between Monk-ish bravoure and pointed lyricism, but the balance is perfect. Scheen is a master in creating space; he not only knows when to play which note, but also knows when to release it, and even when to skip it" (NRC)

"The balance between composition en improvisation and the diversity in composition-models is very well done. Scheen works with coincidence. How capricious his thoughts and music might be, it always got a certain logic and transparency. Scheen is a versatile musician with a strong identity" (JazzNU)

"Most of the pieces are witty little musical puzzles but the erudition is not overbearing." (The Wire)

"With Scheen, hidden irony and alienating distance generate subcutaneous dimensions. His versatility is marvelous" (Trouw)

"Sonorous, fresh, masterful pianoplaying" (Jazz Freak)

"In stead of etheric sketches, Scheen links his free associations to recognizable, measured musical elements, executed in a virtuoso manner" (de Volkskrant)

"Scheens lovely obstinate interpretations of Monk-classics can be heard tonight on Radio 4. To appreciate them, the listener should release his conception of the original versions. If he can do that, there is much to enjoy. And to laugh! ... His interpretations sound surprisingly contemporary: maybe Monk nowadays would have played them like this. An integer, humorous and imprudent cross-over of jazz and contemporary dance-music." (VPRO-magazine)

"99% of Dutch releases can't compete with this CD ... When you stop dancing and start to listen close, you hear how extremely funny and smart it is made ... a strange melancholic optimism that hiphop sometimes has - it's like furious joy." (Rebound)

On Duo's:

weblog www.draaiomjeoren.com
"This obstinate pianist is a barrel full of ideas. He suddenly surprises you with a solo only on the highest regions of the piano. His work is solid, dynamic and technically polished. Taylor-like fireworks are easily alternated with Ellingtonesk poetic scetches ... His composition "This time it will last forever" is a delicate 'lovesong', with long silences, which create enormous tension that truly enhance the meaning of the title ... Tobias Delius and Michiel Scheen are excellent and unique jazzpersonalities, who's adventures are really worth listening to."

"The duo of Michiel Scheen and Gerry Hemmingway (percussion) was truly exciting. It was breathtaking music and respectful cooperation by gentlemen" (Parool)

On his work as a sideman:
"Michiel Scheen made an impression with a composition called 'Andermaal'. The in essence simple work contained thrilling rags of melody in a strange, continually changing landscape. He also played a stunning and moving solo." (Trouw)

" ... Then everybody seems lost, until Michiel Scheen thinks: "all is well, that ends well" and, with a strong argument, finishes the piece only on the right side of the keyboard" (NRC)

" ... the crazy improvised part of Michiel Scheen ..." (Haarlems Dagblad)

Discography

2008-04-11T12:38:00.000-07:00

1988 - Palinckx - LP - Grrrroeten
1988 - Maarten Altena Ensemble - CD - Quotl
1988 - Maarten Altena Ensemble - CD - Cities and Streets
1990 - Maarten Altena Ensemble - CD - Code
1990 - Termostentet- CD - Shakes and Sounds
1991 - Maarten Altena Ensemble - CD - City Music
1991 - Maarten Altena Ensemble - Film - Code
1993 - Michiel Scheen Solo - CD - Contrapposto
1993 - Ig Henneman Tentet - CD - Dickinson
1995 - Kenvermogen - CD - Kenvermogen
1996 - Maarten Altena Ensemble - CD - Slow Motion
1996 - Maarten Altena Ensemble - CD - Working on Time
1996 - Paul Termos Double Express - CD - Death Dance of Principles
1997 - Triklinion - CD - Triklinion
1997 - Seafood - CD - Bait
1998 - Maarten Altena Ensemble - CD - Music + Practice CV 69
1999 - Michiel Scheen - CD - Sphere's Works
2000 - NM Special Jazz Virtuosi - CD - Famous Dutch Jazz Pianists
2003 - Michiel Scheen - CD - Goodbye!
2004 - Michiel Scheen Quartet - CD - Dance, My Dear?
2005 - Alliage Orkest - DVD - Menschen Am Sonntag

Pagina's in het Nederlands

2008-04-11T12:25:00.000-07:00

Biografie

Als pianist en componist werkte Michiel Scheen (1963, Amsterdam) samen met vele musici, in ad-hoc formaties onder andere met Ab Baars, Conrad Bauer, Johannes Bauer, Han Bennink, Jaap Blonk, Anthony Braxton, Tobias Delius, Cor Fuhler, Hans Hasebos, Gerry Hemingway, Wiek Hijmans, Guus Janssen, George Lewis, Misha Mengelberg, Roscoe Mitchell, Butch Morris, Jacques Palinckx, Evan Parker, Hans Reichl, Vladimir Tolkachev, Tang Xu en John Zorn.

Daarnaast was hij werkzaam in het internationale ensemble Ohrkiste van Radu Malfatti (o.a. met Evan Parker), het Paul Termos Tentet en Dubbel Express, het electro-akoestische trio YPON (met Michael Barker en Wiek Hijmans), Structures o.l.v. Peter van Bergen, Cardueles Cardueles (o.l.v. Cor Fuhler), het Dickinson Projekt van Ig Henneman, Kenvermogen (met o.a. Wiek Hijmans en Hans Hasebos), het Maarten Altena Ensemble (samenwerking met o.a. Remco Campert, Mark Terstroet, Anthony Braxton, Roscoe Mitchell, Lawrence Butch Morris, John Zorn en theaterwerkplaats Discordia; tournees Europa, USA, Canada en USSR), de muziektheater-voorstelling Elektra en Orestes van Erik-Ward Geerlings en Arthur Sauer door toneelgroep FACT Rotterdam, Seafood (o.l.v. Alan Laurillard) en het Object Theatre Orchestra (een duo met Augusto Forti).

Michiel Scheen realiseerde in opdracht van de NOS-radio en de Jazzmarathon Groningen 1991 het project Rijs, met o.a. Jaap Blonk, Tristan Honsinger en Paul Koek. Hij leidde het Michiel Scheen Sextet en Kwartet. Voor zijn compositorisch werk ontving Scheen sinds 1990 compositie-opdrachten en jaarlijkse stipendia van het Fonds voor de Scheppende Toonkunst. In de jaren 1996-1998 leidde hij zijn groep TRIKLINION met bassist Frank van Berkel en slagwerker Hans van der Meer. Nu is hij werkzaam als solist, componist en pianist in diverse projecten.

Michiel Scheen was in de periode 1994-1996 algemeen bestuurslid en de periode 1996-1998 voorzitter van de Beroepsvereniging van Improviserende Musici (BIM). In deze functie schreef hij de beleidsnotitie 'Een moment voor de BIM' (1995), onderhield contacten met het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen, diverse landelijke subsidie-instellingen en andere beroepsorganisaties. Hij was commissaris van Stichting de Centrale, een dienstverlenende instelling voor ambulante musici.
In 2007 stond hij aan de basis van "Het Jazzmanifest", een manifest van de BIM en de Nederlandse Toonkunstenaars Bond (NTB). Hierin werden voorstellen gedaan om de situatie in de (gesubsidieerde) jazzsector in Nederland te verbeteren.

Boucalé!

Michiel Scheen - piano, arrangementen
Michael Vatcher - slagwerk
Raoul van der Weide - contrabas, klankobjecten, crackle box
Wolter Wierbos - trombone

Componist, altsaxofonist en improvisator Paul Termos (1952 -2003) schreef aanstekelijke, vitale en ogenschijnlijk bedrieglijk eenvoudige improvisatie stukken. Stukken die vaak opzettelijk aansturen op 'gecomponeerde misverstanden' en alle ruimte bieden aan eigenzinnige improvisaties. Met het verdwijnen van de componist echter dreigt ook zijn prikkelende repertoire ten onrechte te verdwijnen.
Boucalé! wil dit repertoire - op basis van bijvoorbeeld classics als Bokkenrijders dans, Pok, The Invisible Man en For Sandy Nelson - actualiseren en nieuwe impulsen geven.
Ook zullen drie nog niet eerder uitgevoerde compositie schetsen uit de muzikale nalatenschap van Paul Termos op het programma staan: Kop op!, After Travelling en Very Good Weather Today. Deze gecomponeerde aanzetten zijn door Michiel Scheen voor Boucalé! gearrangeerd.
Boucalé! bestaat uit 4 musici die nauw en jarenlang in verschillende combinaties met Paul Termos hebben samengewerkt. Sinds de oprichting van het 'PUNT-UIT orkest' van trombonist Bert Koppelaar (1978-79) en daarna via het instant composing 'Paul Termos Trio' (1979-1985), 'Guus Janssen Septet/Orkest', 'Maarten Altena Ensemble' en -kwartet en Paul Termos' eigen 'Tentet' en 'Dubbel Express Ensemble.
Boucalé! vormt een creatief eerbewijs aan een open en bevlogen lyricus wiens uitgesproken muziek zich ontwikkelde vanuit de creatieve spanning tussen lichtvoetig alledaags muzikaal optimisme en de diepgang van voelbare maar onuitgesproken onderhuidse weemoed.

Michiel Scheen
Raoul van der Weide
Wolter Wierbos
Paul Termos

Duo Tobias Delius / Michiel Scheen

Tobias Delius zoekt avontuur, verrassing en spanning; dat zijn de bronnen waaraan zijn creatieve geest zich laaft en die zijn luisteraars telkens weer weten te fascineren. Zijn saxofoonspel klinkt zelfverzekerd en overtuigend. Wat er ook gespeeld wordt: Tobias behoudt altijd zijn eigen identiteit en muzikale persoonlijkheid. Ook dat maakt hem tot een unieke instrumentalist met een onontkoombare, prachtige toon, waarvan je wel mòet houden. In Michiel Scheen heeft hij een uitstekende evenknie. Deze eigenzinnige pianist is dan ook een vat vol ideeën. Zo kan hij je zomaar verrassen met een kort solostukje in de hoogste regionen van het toetsenbord. Zijn spel is gedegen en geworteld in een solide basis. Hij speelt met veel dynamiek en een uiterst verzorgde techniek. Tayloriaans vuurwerk wisselt hij net zo gemakkelijk af met spaarzame pianoschetsen à la Ellington. Gezamenlijk zoeken deze muzikanten nieuwe wegen, horizonten en expressie mogelijkheden, die ze voor de luisteraars boeiend weten te verklanken. Het programma biedt een interessant palet aan kleuren: van eigen composities - pittig, elegant, melancholiek,vrolijk - tot Ellington en Fats Waller.

Michiel Scheen Quartet

Ab Baars - saxofoons, klarinet
Han Bennink - drums
Ernst Glerum - contrabas
Michiel Scheen - piano, composities

2005: Splash, chop, sigh
In een onnavolgbare mix van stuiterende swing, verkennende impro, halal akkoorden en oprechte lyriek blijft het MSQ onverminderd op zoek naar nieuwe mogelijkheden van samenspel. In deze verwarrende tijden is ook dit quartet onderhevig aan onbekende muzikale processen, echter: met tomeloze inzet stort de groep zich in situaties waarbij richting en houvast niet persé als vaste waarden en normen fungeren maar wel altijd in herinnering blijven. Balancerend op de kliffen van het bestaan hanteert het MSQ eerder andere kernbegrippen zoals trillende dansritmes, vlijm gescherpte brokken doorklievende harmonie, spaghettiborden, ingezogen melodieën, urban sounds, strelend verlangen, flexibele beleidsnotities, ont-huftering, interim-partituren, geheime transfusies, stinkende kegels, plaatselijke onderbeharing of ronkende concepten.
Bent u daar nog? Maar dat geeft toch niks?

2004: Dance, my Dear?
Voor zijn nieuwe kwartet nodigde pianist Michiel Scheen drie prominente Nederlandse musici uit:
Ab Baars (saxofoon en klarinet), Ernst Glerum (contrabas) en Han Bennink (drums).
Na een aantal jaren van muzikale inactiviteit keert Scheen terug met deze groep.

"Voor deze groep heb ik stukken gemaakt waarin de speler veel bewegingsruimte heeft. En het is prachtig te zien, hoe zulke fantastische musici als Ab, Ernst en Han zich die vrijheid toe-eigenen. Melodische frasen worden fijnzinnig gefileerd en aan flarden de ruimte in gekatapulteerd, brokken harmonie vliegen erachteraan. Ook hun spel met het tempo is werkelijke wonderbaarlijk; de swing zit niet zozeer in de beat, maar in een vrije frasering van de puls. Soms spelen we vier tempi tegelijkertijd: een soort polyfone, multi-subjectieve swing. Als je erop zou dansen, zouden alle bewegingen zijn toegestaan; ieder zijn/haar eigen stijl. Een onontkoombare, steeds terugkerende inspiratie is het krachtige en bezeten werk van Thelonious Monk. Vooral op harmonisch gebied ben ik duidelijk door hem beïnvloed. Maar er schuilen denk ik nog veel meer mogelijkheden in zijn hoekige, dreunende en vlijmscherp blinkende lyriek. Voor mij is hij een woeste beeldhouwer met klank, een geniaal muzikaal architect met een melancholieke, vrolijke, absurde en hoopvolle visie. Met Monk is de wereld een beetje beter... En ik prijs mij zeer gelukkig met musici die nog immer zo'n enorme creatieve bijdrage aan de hedendaagse geïmproviseerde muziek leveren; mede door hen blijft de muziek zich op structureel en associatief gebied ontwikkelen."

Ab Baars - tenorsax, klarinet (1955, Axel) vormde met Harry de Wit, Wolter Wierbos en Mariëtte Rouppe van der Voort het kwartet Cumulus. Werkte samen met Guus Janssen, Theo Loevendie, Willem van Manen, Steve Lacy, Maarten Altena, Roscoe Mitchell, Misha Mengelberg, John Carter, Anthony Braxton, Cor Fuhler, Gerry Hemmingway, Cecil Taylor, de EX, Sunny Murray, George Lewis en Ig Henneman. Werkt nu regelmatig met Mengelbergs ICP Orchestra en onlangs vierde zijn trio met Wilbert de Joode en Martin van Duijnhoven hun 12-jarig bestaan.

Ernst Glerum - contrabas (1955) is tegenwoordig vooral actief met het Amsterdam String Trio, Available Jelly, het ICP Orchestra, de ensembles van Guus Janssen en het collectief opgezette trio met Michiel Borstlap en Han Bennink.

Han Bennink - drums (1942, Zaandam) is naast beeldend kunstenaar een internationaal gerenommeerd solist en veelgevraagd slagwerker. Werkte met Sonny Rollins, Dexter Gordon, Eric Dolphy en had/heeft een belangrijke invloed op de ontwikkeling van de Nederlandse en Europese geïmproviseerde muziek. Werkt al jaren-lang met Misha Mengelberg, als duo, maar ook in het ICP Orchestra. Hij werkte verder o.a. met Peter Brötzmann, Steve Beresford, Eugene Chadbourne, Fred van Hove, Derek Bailey, Ernst Reijseger, Michael Moore, Willem Breuker, Marion Brown, Don Cherry, Alex von Schlippenbach, Lee Konitz, Steve Lacy, Albert Mangelsdorff, Cor Fuhler, Tobias Delius, Dudu Pukwana, Keshavan Maslak, Toshinori Kondo, Leo Cuypers, Roswell Rudd, Harry Miller, Conrad Bauer, George Lewis, Teo Joling, Sean Bergin, Peter Kowald, Cecil Taylor, de EX, Fred Frith, 'Butch' Morris, Anthony Braxton, Ray Anderson, Myra Melford, Dave Douglas, Eric Boeren, Evan Parker en wie niet, eigenlijk.

Maart 2004 is de eerste cd van het Michiel Scheen Kwartet verschenen: Dance, my dear? (Datarecors 042), met daarop de muziek die het kwartet zal spelen op haar komende tournee, zie daarvoor de agenda.

De pers geciteerd

Over het Michiel Scheen Quartet:

Village Voice
"Eervolle vermelding:
Vreemde kronkels en scherpe hoeken, post-Monk, post-Mengelberg, zelfs."
www.villagevoice.com, 27 juni 2005

Cadence
"Jazz might be dying (in a protected death scene), but New Dutch Swing is alive and well, at least if this recent disc on Data is any indication ... Oddly swinging patterns lie at the crux of most of Scheen's compositions. Most are born out of stunted thematic seeds that bloom under the improvisatory irrigation of his esteemed cohorts ... Much of the madcap humor expectedly endemic to Dutch improv might be missing here, but the precision playing and emotional vibrancy that are also hallmarks of the idiom present themselves in abundance. Scheen draws on the tradition's strenghts while tempering his music with a degree of sincerity that is quite refreshing. Hearing Bennink do the same - and in doing so shrug another layer of his formulaic persona - is also a treat ..."
november 2004

NRC Handelsblad
"De titel van Michiel Scheens nieuweling klinkt als een decente, haast nuffige uitnodiging voor een avondje stijldansen voor stijve harken en muurbloempjes. Het album 'Dance, my dear?' is echter allesbehalve dat. Pianist Scheen, die vorig jaar na een professionele time-out terugkeerde met het sterke en al even ironisch getitelde 'Goodbye!', noemt de gespeelde muziek zelf "polyfone, multi-subjectieve swing". Het is intelligente improvisatie, die je soms om de oren slaat en je het volgende moment weer onderdompelt in prachtige borduursels op de vierkante millimeter. De cd is doordrenkt van de geest van Thelonious Monk, Scheens held en voorbeeld. Maar Scheen beperkt zich niet tot een imitatie van hoekige blokakkoorden en struikelmelodietjes. Hij heeft een geheel eigen arsenaal aan geluiden: van drammerig gehamer op de lage tonen tot bizarre intervallen in het hoog. Dat hij voor 'Dance, my dear?' wordt omringd door het neusje van de jazz-zalm (Ab Baars, Ernst Glerum en Han Bennink) doet hem nog verder boven zichzelf uitstijgen."
(Edo Dijksterhuis 28-8-2004)

Jazz Weekly
"... Ballads aren't really part of Scheen's game plan, or that of DANCE, MY DEAR which offers up supersonic power almost from its first notes...
... Scheen can improvise at warp speed if he's so inclined, but his chief joy is knitting together freely phrased pulses into a distinctive movement that melds earlier jazz harmonies and rhythms with a 21st Century conception...
... the key to the session come in the title tune and the two that bookend it. Reminiscent of the sort of slurred, boozy ballad as you could have heard at Minton's in 1943 when Thelonious Monk was woodshedding his distinctive style, "Idols" - a implicative title - finds the pianist adopting the key clips and pressured touch of Monk and another 100% original Herbie Nichols...
... Scheen prefers a herky-jerky beat fill with broken chords ...
... "Dance, my dear?" whose title in this context sounds not so much as an invitation as a challenge...
(JazzWeekly)

WIRE
(On the CD "Dance, my Dear?, by Michiel Scheen Quartet)
"Pianist and composer Michiel Scheen, born 1963 in Amsterdam, has worked with Anthony Braxton, Guus Janssen, George Lewis and Roscoe Mitchell. That's he's still little-known is at odds with the quality of this disc from the small Dutch label, in which his highly original compositions are interpreted by a quartet with Ab Baars on tenor-sax and clarinet, Ernst Glerum on bass and Han Bennink on drums. The stuttering fanfare "Similarities" signals an original voice, but is no preparation for the extraordinary "God In Heaven (Stay!)" a kind of meditation on the repeated single-note like Thelonious Monk's "Thelonious", its fierce drive offering a European take on free jazz's pulse/no metre concept. In fact the parallels with Monk's role as composer for band are significant though a fine improvising pianist, Scheen dominates through his compositions, which the other players serve admirably. "This Time", an interrupted ballad, exploits silence in a way unfamiliar in jazz; "Idols" features Baars's cavernous tenor. In concept, almost everything on this totally outstanding release seems new."

Jazz
Ken Vos, juni 2004
****1/2
"Met Dance, My Dear? introduceert pianist Michiel Scheen zijn nieuwe kwartet waarin zijn overzichtelijk gestructureerde, soms wat droge composities aan intense improvisaties worden onderworpen. Zelfs de langzame stukken zijn ritmisch zeer beweeglijk, maar harmonisch gezien houden Ab Baars (tenorsax en klarinet) en Ernst Glerum (contrabas) het met Scheen tamelijk rustig. Han Bennink daarentegen speelt qua tempowisselingen en klankvariaties voortdurend op het scherp van de snede. Door die combinatie wordt de spanning gedurende het hele album mooi op- en afgebouwd, ook al is Scheen als pianist meer een bedachtzame constructeur dan een bevlogen klavierleeuw. De invloed van Monk klinkt in vrijwel alle stukken door, maar Scheen geeft daar een geheel eigen draai aan, onder meer door in het titelstuk lekker met grote intervallen te spelen. Elk van de negen stukken is een avontuur op zich."

Dagblad van het Noorden
Illand Pietersma, 26 maart 2004
Michiel Scheen Quartet / Dance, My Dear?
"In 2000 hing pianist Michiel Scheen (1963) zijn klavier aan de wilgen. Niet omdat hij het slecht deed in de avant-garde scène. Integendeel. Maar omdat hij als voorzitter van de BIM (Beroepsvereniging Improviserende Musici) een 'rottijd' beleefde in het afkalvende Nederlandse jazzklimaat.
Totdat hij in december de kans kreeg om met saxofonist Ab Baars, drummer Han Bennink en bassist Ernst Glerum een cd op te nemen. Een topteam in de vrije jazz. Scheen liet zijn academische benadering van voorheen wat los en keerde terug naar zijn grote voorbeeld Thelonious Monk. Zijn spel met stevige blokakkoorden doet soms denken aan dat van D.D. Jackson, zijn composities aan die van Michiel Braam: doordacht, iets conceptueler en tegelijk vol vrijheden. Spontaan gooi- en smijtwerk wordt afgewisseld met open structuren en intense rustmomenten. Een sterke comeback."

De Volkskrant
Donderdag 11 Maart 2004
Koen Schouten

Nederlands elftal in je achtertuin.
"Gebrek aan succes had hij niet, maar het plezier verdween en Michiel Scheen sloot de klep van zijn piano. Nu is hij terug, met een nieuwe band.
'Nee Michiel, dat doe je niet', had de drummer Han Bennink gezegd. Maar Michiel Scheen deed het toch. Drie jaar geleden gaf hij zijn goedlopende carrière als pianist eraan en ging hij in een boekhandel werken. 'Ik heb het eerste jaar nauwelijks een piano aangeraakt. Wel veel gelezen.'
Het Paul Termos Tentet, het Maarten Altena Ensemble, Structures, Dubbel Express, Kenvermogen: Scheen speelde in vooraanstaande avant-garde groepen. 'Het ging hartstikke goed. Internationale tournees; fantastisch.' Zijn solo-cd's en die van zijn trio Triklinion kregen lovende kritieken in het buitenland.
En de pianist was actief betrokken bij de inrichting van het Nederlandse jazzklimaat. Als voorzitter van de BIM (Beroepsvereniging van Improviserende Musici) behartigde hij de belangen van een groot deel van de Nederlandse jazzmuzikanten. Scheen: 'Het was een rottijd.' Tijdens zijn BIM-voorzitterschap kreeg de jazzsector een hevige klap toegediend. Er werd bezuinigd in Den Haag en nieuw beleid doorgevoerd. De helft van de jazzpodia verdween. De Stichting Jazz in Nederland had zijn boekhouding verwaarloosd, wat uitliep in een laaiende publieke ruzie met de BIM. 'Ik raakte totaal burnt out,' aldus Scheen. 'Als ik ergens speelde wist ik precies in wat voor slechte situatie zo'n podium verkeerde. Dat wil je helemaal niet weten. Als je ergens een fatsoenlijk honorarium probeert te bedingen en tegelijkertijd weet dat de organisatie dat eigenlijk niet kan betalen, dat zit je in een rare positie.' Toen daar ook nog een echtscheiding overheen kwam had Scheen het gehad. 'Ik had geen baan, geen huis en geen vrouw meer.'
De pianist kan er nu wel om lachen. Hij schenkt koffie in zijn flat in de Amsterdamse wijk Zeeburg. Hij heeft het prima naar zijn zin bij de boekhandel. Vanaf de muur kijkt zijn portret je aan, geschilderd door zijn vriendin. Michiel Scheen is veertig, maar je zou hem zo tien jaar jonger schatten. Hoe het voelde om na een leven lang muziek maken opeens te stoppen? 'Ik voelde in het begin vrij weinig. Later was die afstand wel prettig, eigenlijk.' 'Als muzikant beweeg je je toch in een beperkt gebied van de maatschappij. Toen ik in de boekhandel ging werken kwam ik voor het eerst sinds de middelbare school weer in contact met uiteenlopende soorten mensen. Heel verfrissend. De gebeurtenissen in de wereld, het tijdperk Fortuyn, alles kwam in volle omvang op me af.' Het inspireerde Scheen uiteindelijk tot het nummer God in heaven (stay!), te horen op zijn nieuwe cd Dance, My Dear? In Nederland heerst zo'n agressieve sfeer dat god maar beter in de hemel kan blijven om daar tenminste een symbolische functie voor de mensen te vervullen. 'Niet dat ik in god geloof, hoor.'
Dat Scheen langzaam weer aan spelen begon te denken is mede te danken aan zijn maatje Tobias Delius, de tenorsaxofonist die dit jaar de Boy Edgar Prijs uitgereikt kreeg. 'Hij vroeg me voor een paar optredens in zijn kwartet in te vallen. Ik kon geen nee zeggen. Het was een rijdende trein waar ik alleen maar in hoefde te stappen. Ik heb daar ontzettend veel plezier aan beleefd.' Een half jaar lang heeft Scheen in alle rust nagedacht over de bezetting van zijn nieuwe band. Tot hij het in een flits voor zich zag: saxofonist Ab Baars, bassist Ernst Glerum en drummer Han Bennink. 'Ik dacht meteen: Jezus, dat is het Nederlands elftal vragen of ze in je achtertuin willen komen voetballen.' Vorig jaar ontvingen diverse jazzpodia een cd van het nieuwe Michiel Scheen Quartet. Alleen speelden de muzikanten er nog niet op mee - de muziek kwam volledig uit de computer. Zijn zulke cd's doorgaans een gruwel, die van Scheen werd een instant hit onder ingewijden. Hij had het onmogelijke voor elkaar gekregen: de saxofoon klonk precies als Ab Baars en de drums waren van een even chaotische precisie als Han Bennink. Scheen haalt er bescheiden zijn schouders over op. 'Ik ken de musici gewoon erg goed. Het is een bijzonder inspirerende combinatie. Zodra ik besloten had met hen te gaan spelen kreeg ik allemaal ideeën voor stukken. Ik rende bij wijze van spreken naar de piano.'
Scheen kan dan ook niet wachten tot vanavond, als de band in het Bimhuis de - wél echt ingespeelde - cd Dance, My Dear? ten doop houdt. Het plezier spat van de plaat, die door het kwartet in vier uur tijd op de band werd geslingerd. De pianist klinkt een stuk speelser en toegankelijker dan vóór zijn retraite. Hij is meer dan ooit teruggekeerd naar zijn grote voorbeeld: Thelonious Monk. 'Laat die akkoorden maar dreunen. En nog een keer. Tot het uiterste door blijven heien. En dan zo'n geweldige ritmesectie erachter. Helemaal fantastisch.' 'Ik heb naar wat oude dingen van mezelf geluisterd en dacht: man, wat ben jij eigenlijk abstract en serieus bezig geweest. Toen moest ik dat blijkbaar. Ik wilde nieuwe improvisatiemanieren ontdekken. Daar was ook iedereen in mijn omgeving mee bezig: het toepassen van structuren uit de gecomponeerde muziek in improvisaties. Ik was er vrij rigide in. Dat ging nog wel eens ten koste van de luisterbaarheid. Ja. Sorry.' De pianist realiseert zich dat nu niemand meer op zijn strenge aanpak zit te wachten. 'En ik ook niet, trouwens. Scheen, het mag best wel wat prettiger.' De meer romantische inslag van Michiel Scheen is ook terug te lezen op de hoesjes van zijn cd's. Hadden zijn stukken voorheen titels als Norg en Siluur, op zijn vorig jaar in eigen beheer uitgebrachte solo-cd Goodbye! staan nummers als On that lonesome road again, A whole in my heart en (Got myself) Together again. 'Dat is ook echt wel een scheidings-cd. Therapeutisch, ja. Ik durf nu meer naar buiten te laten komen wat ik voel. Pech als het niet begrepen wordt of voor sentimenteel wordt uitgemaakt. Ik ben relativerender geworden. Het is ook maar een titel. Het is ook maar gewoon muziek.' Vrouwen blijken de titels overigens een vooruitgang te vinden. 'Niet dat ik daar nou op uit ben. Muziek is al zo'n mannenwereldje. Als je dan ook nog al je stukken 'knarf' gaat noemen wordt het helemaal zo'n jongensclubje.' "

Alternate Take #60
8 maart 2004
"Alternate Take is een wekelijks verschijnend e-zine over jazz en geïmproviseerde muziek van De Nederlandse Jazzdienst onder redactie van Remco Takken.
- Michiel Scheen in de tussentijd -
Komende week vindt er een opmerkelijke comeback plaats in de Nederlandse jazz. In de jaren tachtig en negentig was pianist Michiel Scheen een veelgevraagd muzikant, onder andere in het Maarten Altena Octet en in de groep van Jacq Palinckx. Zijn soloplaten verraadden een evengrote affiniteit met modernklassieke vormen, als met traditionele jazz en geïmproviseerde muziek. En rond 1997 verdween de naam Michiel Scheen uit de concertaankondigingen.
Het is nu 2004, en hij is terug. Het splinternieuwe Michiel Scheen Quartet nam een cd op: Dance, my dear? en er is ook een cd-presentatietourneetje. De groep bestaat uit: Ab Baars - tenorsaxofoon, klarinet, Michiel Scheen - piano, Ernst Glerum - contrabas en Han Bennink - drums.
- In de tussentijd -
Ik heb mij tijdelijk teruggetrokken uit de muziek, omdat er veel dingen tegelijkertijd gebeurden. Na 8 jaar fijne samenwerking met Maarten Altena was voor mij in 1997 de koek op; de artistieke richting van Maarten kon ik niet meer volgen. En eerlijk gezegd was ik het spoor zelf ook een beetje bijster: mijn eigen initiatieven leden aan een gebrek aan continuïteit, onder andere door artisitieke twijfel bij mezelf. Ook de situatie in de sector stemde mij niet vrolijk: naast het heruitvinden van mezelf was ik voorzitter van de Beroepsvereniging van Improviserende Musici (BIM), die net allerlei conflicten met de SJIN en OC&W aan het uitvechten was. Ondanks mijn grote inspanningen op vrijwillige basis was ik moegestreden tegen de verlammende bureaucratie en baantjesbehouderij. Goedbetaalde ambtenaren vergaderden eindeloos: zo krijgen zij hun brood op de plank. De jazzmusici hadden het nakijken: geen concerten = geen brood op de plank.
- Muziekpolitiek -
In deze tijd zijn er weinig mensen te mobiliseren voor cultuur of kunst, behalve in sociaal-etnisch-politieke zin: het integratiebeleid van het kabinet. Maar wat betreft de kunstsector: vooral het eindeloos vergaderen van broodvergaderaars en het hierbij niets tot stand brengen kan bij mij nog wel eens het bloed sneller doen stromen. De werkgelegenheid van de ambtenaren is niet geschaad, die van jazzmusici sinds een paar jaar enorm.
- Teleurgesteld -
Ik was onder andere zwaar teleurgesteld over het verdwijnen van op zichzelf goede subsidietechnieken (SJIN Podiumplan) en jazzbeleid met visie en durf. Hoe sommige musici de BIMbestuurders medeverantwoordelijk stelden voor deze achteruitgang, beviel mij erg slecht - maar daar konden ze weinig aan doen, ze waren tenslotte niet zo ingewijd als ik op dat moment. Ik heb er een paar jaar gedaan om dit allemaal op een rijtje te krijgen. Aan de andere kant zijn er ook weer inspirerende ervaringen, na lang niet aan muziek gedacht te hebben kwam er opeens de muziek voor de cd Goodbye uit. De jaren buiten de muziek hebben mij afstand en rijping geschonken.
- De gang naar het huidige kwartet -
In de tussentijd heb ik een aantal projecten gedaan met Frank van Berkel (filmmuziekvoorstellingen) en een tourneetje ingevallen bij het Tobias Delius 4tet. Dit was geweldig, en gaf mij veel inspiratie en vertrouwen voor wat voor muzikale toekomst dan ook. Na die teruggetrokken periode kon ik beter en met afstand mijn eigen ontwikkeling beoordelen en keerde ik als het ware heel natuurlijk terug naar mijn vroegste inspiratiebronnen: de jazz, Thelonious Monk, spannende en verrassende improvisaties...
- Samensmelting van avonturen -
Ik heb lang nagedacht over de bezetting voor een nieuwe groep. Toen ik voor het eerst aan de huidige combinatie dacht, met Ernst, Ab en Han was dat onmiddelijk enorm inspirerend; de ideëen waren niet te stuiten. Iedere dag wel drie nieuwe thema's... De reactie van de heren was ook onmiddelijk positief toen ik ze vroeg. Dus vanaf die tijd zit ik weer helemaal in een 'adrenaline drive'. Het materiaal dat ik nu voor het MSQ heb gemaakt is echt een samensmelting van al mijn vroegere muzikale avonturen. Van Maarten Altena tot John Zorn, Maarten Padding, Misha Mengelberg, Louis Andriessen, Paul Termos, Peter van Bergen, Jacq Palinckx, noem maar op.
- Thelonious Monk -
Die akkoorden! Dat touché! Die eigenzinnigheid! En het geheel zijn eigen weg gaan, het niet hoeven te behagen, het distantiëren van de amusementssector waarin zwarten toen sterk werden geperst. De schoonheid van de dissonantie in leven en werk ... Op mijn website schrijf ik: "Een onontkoombare, steeds terugkerende inspiratie is het krachtige en bezeten werk van Thelonious Monk. Vooral op harmonisch gebied ben ik duidelijk door hem beïnvloed. Maar er schuilen denk ik nog veel meer mogelijkheden in zijn hoekige, dreunende en vlijmscherp blinkende lyriek. Voor mij is hij een woeste beeldhouwer met klank, een geniaal muzikaal architect met een melancholieke, vrolijke, absurde en hoopvolle visie. Met Monk is de wereld een beetje beter... ".
- Het Michiel Scheen Quartet: een taartpunt van het ICP Orkest? -
Dat is min of meer toeval. Hoewel ik het ICP zeer bewonder, heb ik voor dit kwartet vantevoren met allerlei combinaties van musici geschoven. Uiteindelijk verzon ik Ab, Ernst en Han bij elkaar, en toen kwamen uit het niets duizenden muzikale ideeen. Ik wist dat dit de combinatie was die ik 'nodig had'. Het is voor mij fantastisch dat ze ook hebben toegezegd (ik was al jaren 'fan' van alle drie) en dat ze na de cd-opnames zo enthousiast zijn. Hartverwarmend, nu ik weer mijn muzikale carrière oppak! Op mijn website staat: "En ik prijs mij zeer gelukkig met musici die nog immer zo'n enorme creatieve bijdrage aan de hedendaagse geïmproviseerde muziek leveren; mede door hen blijft de muziek zich op structureel en associatief gebied ontwikkelen."

Weblog "Draai om je oren"
23-3-2004
Door Cees van de Ven.
Scheen zet zijn comeback kracht bij met dreamteam.
"Met 'God In Heaven (Stay!)' opende het Michiel Scheen Quartet het goed bezochte Jazzpower-concert in het Eindhovense café Wilhelmina op 15 maart jl. Michiel presenteerde hier zijn dreamteam: Ab Baars op tenorsax en clarinet, Ernst Glerum op contrabas en Han Bennink op snaredrum en klein materieel. Michiel leverde de composities, het framewerk waarbinnen het kwartet de uiteindelijke vormgeving invulde. "Toen ik deze formatie in het hoofd had, kwamen de nieuwe stukken als vanzelf bij me naar boven," aldus Scheen. Avontuurlijk repertoire, op het lijf geschreven voor deze musici.
Scheen boeide met verrassend spel in 'Silicon Society', evenals Baars met zijn bekend weerbarstig en hoekig spel. Daarna volgde 'Participant', een stuk dat ontbreekt op de onlangs verschenen cd 'Dance, My Dear?' en mij niet kon bekoren. Dit in tegenstelling tot 'Summerwindow', een vrolijke compositie in het idioom van Mengelberg. De eerste set werd besloten met het miniatuur 'This Time It Will Last Forever'. Een sterke melodielijn, waarbij dramatische spanning ontstond door nagenoeg een volle minuut het wegstervende sustain van een pianoakkoord te laten 'begaan'. Hier werd de zeggingskracht van stilte hoorbaar!
In 'Subsequently' een onontkoombare Benninksolo en organisch subsequently een bassolo van Ernst. Een heerlijke bassist die ogenschijnlijk nooit hoeft te zoeken naar de juiste noot of pitch. Een bassist in dienst van het collectief. 'Your Way' bleek een compositie die veel te raden laat, met een open einde, zodat iedereen in verbeelding dit naar eigen inzicht kon invullen en afronden. Michiel soleerde boeiend en behendig op de solide basis van bas en swingend brusheswerk. In 'Miss Young 1975' bewees Benninks solo dat er in een enkele snaredrum genoeg verhaal kan zitten.
Michiel deed sterk van zich spreken in het verstilde 'Patience', met summiere en adequate klankonderlijningen van Ernst en Han, en Baars' klarinet met die fraaie toon zonder vibrato, waar zoveel 'hout' in zit. In het laatste stuk 'Idols' hoorden we verschillende muzikale karikaturen en persiflages van valszingende en stuntelende kandidaten, maar konden we ook genieten van het prachtige basgeluid van Glerum en de eigengereidheid van Baars. Helaas was deze avond veel van het fraaie pianospel onhoorbaar vanwege het te dominante drumwerk van Bennink.
Het Michiel Scheen Quartet is een formatie die gaandeweg de tour mogelijk nog zal groeien in homogeniteit, alhoewel dat met zoveel muzikaal individualisme maar ten dele het geval zal zijn. De nieuwe cd is een fraaie productie van Dick Lucas en Michiel Scheen. Het album wordt terecht goed ontvangen. De onderlinge balans is uitstekend en alle instrumenten zijn mooi in beeld gebracht. Hier ligt een taak voor Scheen om dit bij live-optredens ook te realiseren. In tegenstelling tot het concert speelt Han Bennink hier op een complete drumkit, wat de cd zeer ten goede komt. Laten we hopen dat hij een volgende keer zijn drumstel weer eens meeneemt naar Wilhelmina!"

Over zijn ensembles:

"Michiel Scheen verlegt grenzen van de improvisatie." (Trouw)

"Een musicus met originele ideeën, die Scheen, en daar kunnen we nooit teveel van hebben." (Leidse Courant)

".. de groep Filiaal dat opende met 'Buts', een prachtige compositie van leider/pianist Michiel Scheen." (NRC)

"..the pieces of TRIKLINION blend darting spontaneity; the raw energy of electric, ampified instruments; and a refined structural sense. The music veers from brash abandon to meticulously constructed interplay balanced with a keen sense of humor... Scheen has superb technique and an astute ear for collective group interaction." (Cadence)

Over zijn solo-werk:

"De negen eigen composities laveren tussen Monkiaanse krachttoeren en puntige lyriek, maar de balans is perfect. Scheen is een meester in het scheppen van ruimte; hij weet niet alleen wanneer welke noot te spelen, maar weet ook wanneer die noot los te laten of misschien zelfs over te slaan." (NRC)

"De verhouding tussen compositie en improvisatie en de afwisseling in de gekozen compositie-modellen is goed in balans. Scheen laat niets aan het toeval over. Hoe grillig zijn gedachten- en notensprongen ook zijn, ze worden altijd gekenmerkt door een grote logica en helderheid.
Scheen is een veelzijdig muzikant met een sterke identiteit". (Jazz NU)

"Most of the pieces are witty little musical puzzles but the erudition is not overbearing." (The Wire)

"Bij Scheen nemen ironie en een vervreemdende afstandelijkheid onderhuids opborrelende dimensies aan. Opvallend is zijn veelzijdigheid." (Trouw)

"Klankrijk, fris, grote pianistische prestaties." (Jazz Freak)

"In plaats van sfeertekeningen te schetsen, koppelt Scheen zijn associaties aan herkenbare, afgebakende muzikale gegevens die hij op virtuoze manier uitspeelt." (de Volkskrant)

"Scheens (h)eerlijk eigenzinnige interpretaties zijn vanavond te beluisteren in Is Dit Nog Wel Jazz? ... Om Scheens interpretaties van Monk-klassiekers te kunnen waarderen, moet de luisteraar eerst de oorspronkelijke versies loslaten. Maar dan valt er ook veel te genieten. En te lachen! ... Zijn interpretaties klinken verrassend eigentijds: wellicht zoals Monk ze tegenwoordig had kunnen spelen - voor een publiek dat zich niet wenst te beperken tot jazz of pop." (VPRO-gids)

"99% van wat aan Nederlandse produkten op de markt komt kan niet tippen aan de klasse van deze cd die in eigen beheer werd uitgebracht ... Pas wanneer je eens echt goed gaat luisteren hoor je hoe grappig en knap alles in elkaar zit ... een vreemdsoortige melancholieke opgewektheid die hiphop op een heel ander manier kan hebben als een boze blijheid." (Rebound)

Over het Duo Tobias Delius/Michiel Scheen

"Deze eigenzinnige pianist is een vat vol ideeën. Zo kan hij je zomaar verrassen met een kort solostukje in de hoogste regionen van het toetsenbord. Zijn spel is gedegen en geworteld in een solide basis. Hij speelt met veel dynamiek en een uiterst verzorgde techniek. Tayloriaans vuurwerk wisselt hij net zo gemakkelijk af met spaarzame pianoschetsen à la Ellington (...)
We hebben in ons land zoveel uitstekende en unieke jazzpersoonlijkheden die de moeite waard zijn gehoord te worden. Tobias Delius en Michiel Scheen zijn twee namen die daar zeker toe behoren." (Weblog: www.draaiomjeoren.com)

Over zijn werk in andere ensembles:

"Michiel Scheen boeide daarentegen met 'Andermaal'. Het in opzet ongekunstelde werk bevatte aangrijpende melodieflarden in een vreemd rondcirkelend landschap. Scheen speelde hierin bovendien een prikkelende pianosolo." (Trouw)

"De delen hebben een sterk zintuiglijke werking. Alsof je tijdens de bereiding van een gerecht alle ingrediënten kunt proeven, afzonderlijk en in alle mogelijke combinaties." (Trouw)

"...Daarna lijkt een ieder te verdwalen tot nieuwkomer Michiel Scheen met helder betoog op alleen de rechterkant van het klavier de zaak tot een goed einde brengt." (NRC)

"...de krankzinnige geïmproviseerde pianopartij van Michiel Scheen..." (Haarlems Dagblad)

Over muzikale ad-hoc ontmoetingen:

"Voor echte spanning zorgde het duo Michiel Scheen en Gerry Hemmingway (slagwerk). De musici lieten de muziek ademen en gaven elkaar alle ruimte." (Parool)

Contact

2008-04-11T12:17:00.000-07:00

Michiel Scheen
Tel. +31 - 6 - 2615 2537
michielscheen@gmail.com

Columns

2008-04-10T23:14:00.000-07:00

Hier wordt ik gelukkig van ...
Daphne, Bincke en Silke

_____________________________________________________________________________________

Het Nederlands Fonds voor de Podiumkunsten maakt een flitsende start

Een aantal dingen vallen op bij de subsidietoekenningen van het Nederlands Fonds voor de Podiumkunsten (NFPK) op 21 augustus 2008 jl.
Hoewel dramatisch voor de betrokkenen, lijkt de commotie enigszins overdreven als je bedenkt dat het slechts een organisatiewijziging betreft. De kleinere ensembles worden niet meer door een commissie van de Raad voor Cultuur (RvC) en uiteindelijk de bewindspersoon beoordeeld, maar door een commissie van het NFPK. Deze wijziging maakt het de minister gemakkelijker. Hij hoeft zich niet meer door 800 subsidieaanvragen te worstelen, want die worden nu over de RvC en andere kunstfondsen verdeeld, waaronder dus het gloednieuwe NFPK.
Wel vreemd is het, dat de RvC en voorgaande staatssecretarissen de Ton Koopmannen en Willem Breukers al die jaren dan maar heeft laten “doormodderen”. Waarom nu opeens dat radicale negatieve oordeel? Waarschijnlijk omdat andere criteria (zoals publieksbereik en bedrijfsvoering) plotsklaps doorslaggevend zijn geworden. Waar Koopman en Breuker hun gesubsidieerde carrière konden starten met lege zalen, worden zij nu eindelijk ook de maat genomen waar latere generaties bij hún start zijn geconfronteerd. Spijtig dat de oude garde niet eenzelfde creatief ondernemerschap laat zien als hun opvolgers, maar wel fair als je doorstroming wilt binnen een gelijkblijvend budget (waarover later meer). Koopman en Breuker kunnen nu eventueel op projectbasis verder.
Hoewel er dan ook wel weer vraagtekens bij het oordeel over de publieksopbouw gezet kunnen worden; Koopman en Breuker hebben in al die jaren weldegelijk hun eigen publiek opgebouwd en vergroot. Om bij hen dan de stekker er helemaal uit te trekken, is dan ongeveer hetzelfde als tegen die celbioloog met zijn jarenlange gesubsidieerde carrière in de universitaire wereld zeggen: “we stoppen ermee, had je maar een kant en klare wonderpil voor een hele hoop mensen moeten produceren”. Artistieke of wetenschappelijke innovatie in relatie tot “maatschappelijke relevantie” wordt blijkbaar op verschillende momenten verschillend uitgelegd.
Even ingezoomd op de gesubsidieerde jazzsector: al vanaf 1997 zijn er meerdere organisatorische wijzigingen in dit deel van het stelsel doorgevoerd. Tussen 1997 en 2001 zijn de concertsubsidies langs drie loketten gegaan, om uiteindelijk met een tijdelijke regeling bij het NFPK terecht te komen. Het aantal subsidiabele jazzpodia is intussen gedecimeerd. Directeur George Lawson erkent de malaise en wil daar de komende twee jaar wat aan gaan doen, beter laat dan nooit. Maar opvallend is dat nu ook “het aanbod” (het aantal jazzensembles) meer dan gehalveerd wordt: van 18 in de vorige periode, naar 8 ensembles nu. De kritiek die veel ensembles (waaronder Breuker) van het NFPK krijgen, was dat zij de laatste jaren “niet zichtbaar zijn geweest op de Nederlandse podia”. Logisch, die waren er bijna niet meer! Is dit een self-fulfilling prophecy?
Verder valt op dat zo’n 75% van het cultuurbudget van Plasterk naar de zogenaamde Basisinfrastructuur (BIS) gaat. Dat zijn veeljarige subsidies voor de grote instellingen, zoals de musea, symfonieorkesten, de Nederlandse Opera enzovoort. Waar voorheen subsidies vermomd waren als vierjarige “structurele” subsidies (begrijpt u ‘m?) wordt nu fors geïnvesteerd in langjarige instandhouding. Subsidies zijn voor de grote jongens dus niet meer een stimuleringsmaatregel, maar haast een uitkering ‘voor het leven’. De Stichting Jazz in Nederland (SJIN) werd door staatssecretaris van cultuur Aad Nuis in 1997 verweten “aan instandhouding van ensembles te doen”. Destijds het argument om de SJIN op te doeken. Maar met die verdwijning werden op zichzelf geëigende subsidietechnieken voor de jazzmuziekpraktijk met het badwater weggegooid. Doodzonde, zoals trompettist en Edison-prijswinnaar Eric Vloeimans het zelfs nog in 2007 in het BUMA-magazine zei.
En waar je vroeger een tweedeling in aanbod- en afnamesubsidies zag (ensembles, respectievelijk podia) zie je nu een tweedeling in de grote en de kleine jongens ontstaan. De kleinschalige muziekpraktijk wordt de toegang tot een veeljarig perspectief ontnomen, want komt per definitie niet voor in de basisinfrastructuur. Door het gebrek aan continuïteit worden kleine jongens natuurlijk nooit groot. Opnieuw een self-fulfilling prophecy?
Tenslotte is het opvallend dat Plasterks eigen PvdA in al zijn laatste verkiezingscampagnes het kunstbudget wilde opkrikken naar 1% van de rijksbegroting. Als dit gerealiseerd zou worden, zijn al deze “opvallende” keuzes van het NFPK helemaal niet nodig. Wellicht nog iets om in de Tweede Kamer te bespreken naar aanleiding van Prinsjesdag?
[7 september 2008]

_____________________________________________________________________________________

Rookverbod in de horeca

Niet degene die in het café rookt krijgt de boete, nee, de café-eigenaar! De klant kan tegen de corrigerende eigenaar zeggen: "je kunt m'n rug op" en boeteloos doorpaffen. De eigenaar mag dan op de blaren zitten. Of z'n klanten wegpesten. Waar is toch die authentieke "eigen verantwoordelijkheid" van het begin van dit millennium gebleven?
[5 juli 2008]

_____________________________________________________________________________________

Jazz en de Nederlandse politiek (2)

De weblog Naar een beter jazzbeleid in Nederland is een iets uitgebreide versie van het beleidsstuk (Het Jazzmanifest) dat ik voor de Beroepsvereniging van Improviserende Musici (BIM) schreef. Aanleiding was een aantal artikelen die in 2005 in Vrij Nederland en de Volkskrant over jazzclubs en het jazzcircuit in Nederland werden gepubliceerd. Daarin werd naar mijn mening de ontwikkeling van de gesubsidieerde jazzsector eenzijdig belicht. Ook voor het zich steeds vernieuwende BIMbestuur vond ik het noodzakelijk de gebeurtenissen eens op een rijtje te zetten. Daarnaast ben ik op persoonlijke titel (maar wel met het profiel van oud-BIM voorzitter) een briefwisseling met het het Ministerie van OC&W gestart. Zoals in het beleidsstuk te lezen is, kun je grote vraagtekens zetten bij het door OC&W en andere instanties gevoerde beleid.
Buikriemjaar
Het begon met de manipulaties om de Stichting Jazz en geïmproviseerde muziek In Nederland (SJIN) op heffen. Met de reorganisatie van het orkestenbestel door de commissie Sutherland halfverwege de jaren '80, zou de SJIN jaarlijks fl 6 ton meer krijgen. Maar dit is nooit gebeurd. De druk op het SJIN budget nam steeds meer toe. Daar kwam nog de aanwas van nieuwe generaties musici (die hun plekje opeisten) bij. De SJIN kwam in een neerwaartse spiraal terecht: imagoproblemen werden breed in de kranten uitgemeten. Bovendien verloor de nieuwe SJIN-directie de controle over de budgetten (waarschijnlijk bewust), zodat er tekorten ontstonden en de redenen voor opheffing gevonden waren. Halverwege 1996 werd een zogenaamd "buikriemjaar" afgekondigd: de concerten voor de rest van dat jaar moesten maar voor de helft van het subsidiebedrag plaats vinden. Daarmee werden gemaakte afspraken tussen podia en musici van tafel geveegd. De BIM protesteerde: malversaties binnen de SJIN mogen niet derden (musici en podia) treffen. Ingrijpen van staatssecretaris Nuis was noodzakelijk om de schade te beperken. Maar het opheffen van de SJIN werd Nuis zo wel makkelijk gemaakt: per 1997 ging toch een nieuw Kunstenplan in, waarbij de rol van de SJIN was uitgespeeld ...
Staatssecretarissen
Het was Nuis echter niet te doen om verbetering van de situatie: het bleek onmogelijk hem uit te leggen dat de SJIN overwegend concertsubsidies verstrekte. Hij bleef star van mening dat de SJIN "ensembles in stand houdt". De subsidie moest nu via Muziek en Theater Netwerk (MTN) naar de podia stromen. Geen "aanbodsubsidies", maar "afnamesubsidies". Halverwege de negentiger jaren was het subsidiëren van het aanbod en "instandhouding" opeens 'not done'. Wel vreemd dat nu, vanaf 2009, een basisinfrastructuur in het cultuurbeleid wordt geïntroduceerd, waarbij volop sprake is van instandhouding van instituties die al jaren werkzaam zijn, zoals bijvoorbeeld het Concertgebouworkest en het Rijksmuseum. Nu zijn aanbodsubsidie en instandhouding dus wel weer OK? Wat een beleidsmatig gezwalk!
Verder werd in 1997 tegen het BIMbestuur gezegd: "we kunnen niet meer al die piepkleine podia blijven subsidiëren, dat is buiten proportie. We willen er naar toe dat pas bij 100 bezoekers gemiddeld per concert rijkssubsidie mogelijk van toepassing is". Welnu: kijk dan eens naar wat de klassieke muzieksector aan subsidies krijgt: het Rijk doneert de symfonieorkesten alleen al zo'n 68 miljoen per jaar en daar komt dan nog provinciaal en gemeentelijk geld bij. Het Brabants Orkest krijgt van het Rijk alleen al 5 miljoen, dat is nog meer dan de gehele Nederlandse jazzsector bij elkaar. Op een toegangkaartje in het Concertgebouw zit vele malen meer subsidie dan op de entree in het BIMhuis. Hoezo "proporties"? Hoezo "een divers cultureel beleid"? Hoezo "spreiding"? Zo inconsequent, willekeurig en inconsistent als de pest! Enfin; Nuis halveerde het podiumbestand en de concertsubsidies. De mogelijkheden voor acquisitie van musici werden navenant slechter.
Staatssecretaris Van der Ploeg richtte het FPPM op, waarbij de programmering van kleinschalige podia in een vacuüm kwam. Erger was nog dat Van der Ploeg het jazzbeleid maar even helemaal vergeten was, de kleine podia deden hun aanvragen keurig, maar werden steeds op procedurele gronden afgewezen. Intussen vonden er geen concerten plaats. Pas toen het FPPM zelf de lacune benoemde en uit eigen beweging een subsidieregeling verzon, konden de kleine podia ook weer ergens terecht. Maar nog steeds is deze regeling tijdelijk, een structurele oplossing is nog steeds niet gevonden. Bij de opvolger per 2009 (het NFPK+) dreigt hetzelfde te gebeuren: de rijksoverheid vindt dat de programmering op de podia gefinancierd moet worden door de gemeenten. Maar die doen niks voor de jazz. Zo wijzen deze overheden naar elkaar en belijden alleen met woorden de "cultuur te stimuleren". Wat een mentaliteit! Karakterloosheid van goedbetaalde ambtenaren.
Dat laatste kan ook gezegd worden over het beleid van staatssecretaris Medy van der Laan. Gevraagd naar haar politieke keuzen en beleid (of het gebrek eraan) laat zij weten dat zij niet in staat is het bedrag te noemen dat haar ministerie uitgeeft aan jazzmuziek. Terwijl ze van de door haar gesubsidieerde instellingen gedetailleerde verslagen eist. Cultural governance, maar dat geldt dan niet voor jezelf? Wat een zelfdiskwalificatie en onprofessionele suffigheid! Ook vond ze het niet noodzakelijk budgetten te "oormerken". Toen ik vervolgens vroeg hoe het dan zat (zit) met het Nederlands Popmuziek (subsidie)Plan, zweeg ze in alle talen. En ook nog: in haar eigen beleidsnota zegt ze niet meer te willen uitgaan van "wat hebben we ervoor over?, maar "wat kost het". Nou, dat geeft de BIM dus aan. Doe er je voordeel mee. Zoveel kost het niet.
En mijn laatste brief in de correspondentie met OC&W werd beantwoord door minister Ronald Plasterk. Ook dat was weer een mooi staaltje van ontwijking en het afwijzen van verantwoordelijkheid. Zo houdt hij alle inconsequenties in stand. Op de zinsnede "De meeste professionele Nederlandse musici werken nu vooral niet in Nederland" in het BIMbeleidsstuk reageert Plasterk enthousiast: "een mooie zaak dat wij over de landsgrenzen zoveel erkenning ontmoeten". Tja, binnenslands is die er dus niet. Dan maar weer reissubsidies aanvragen om toch met dit werk je brood te verdienen. Maar hoe efficient is dat dan? Als je in eigen land kunt werken zijn al die extra (reis)subsidies toch niet meer nodig?
Sectoroverleg
In 2005 zijn het FPPM, de NTB, de Dutch Jazzconnection, de Jazzorganisatie en de BIM om de tafel gaan zitten om naar verbetering in de situatie te zoeken. Uiteindelijk zijn het de vrijwilligers van de BIM geweest die een Jazzmanifest in elkaar hebben gedraaid; de gesubsidieerde organisaties waren teveel met zichzelf bezig om een zinnig woord over de toestand van de jazzpodia en -musici op papier te krijgen. Hun gedwongen fusie was blijkbaar te bedreigend voor de eigen werkgelegenheid en nam alle aandacht in beslag om zich bezig te houden met anderen. Wat mij betreft kun je de jazzafdelingen van de nieuwe fusie (het Muziekcentrum Nederland) zo in de prullenbak gooien: daar hoeven jazzmusici niet veel van te verwachten. Overlegje hier, buitenlands congresje daar: heerlijk!
Alleen woorden, geen daden...
In november 2005 publiceerde OC&W het rapport “Bestel in beeld”. Daarin werd het hoofddoel van het beleid van het ministerie geformuleerd: “het scheppen van voorwaarden voor het in stand houden, ontwikkelen, sociaal en geografisch spreiden of anderszins verbreiden van cultuuruitingen; hij laat zich daarbij leiden door overwegingen van kwaliteit en verscheidenheid”.
Mooie, lege woorden ... nihilistischer proza vindt je niet ...
Of gaat het dan toch echt nergens om?
[28 juni 2008]

_____________________________________________________________________________________

Jazzmuziek uit de ether

Het zal u misschien niet zijn opgevallen want de jazzmuziekprogramma's op de publieke radiozenders werden al op onfatsoenlijke tijden uitgezonden; maar: nu is de jazzmuziek helemaal uit de ether verdwenen! Jazz is alleen nog maar via de kabel en internet te beluisteren. Hoe wil je nu een nieuw publiek kweken voor deze muzieksoort, als de toegankelijkheid wordt belemmerd? Hoe kan een overheid aan de ene kant zeggen "meer publieksparticipatie" te willen en aan de andere kant toelaten dat de door heur gesubsidieerde omroepen in de ether geen jazzmuziek meer programmeren?
Verplicht jazzmuziek over de korte golf!
[21 april 2007]

_____________________________________________________________________________________

Over koeien en jazz, varkens en Sjostakovitsj ...

[10 maart 2007]

Geert vergaloppeert zich als een dol peerd

Geert Wilders en zijn Partij voor de Vrijheid (...) zijn van plan zich eens lekker in de kijker te stuntelen. Het gedoe om Albayrak en Aboutaleb en hun loyaliteitsprobleem heeft de Nederlandse belastingbetaler (aaarrrghh, ik begin al als een echte VVD-er te klinken) een hele lange dag vergaderen in de Tweede Kamer gekost. Zo zijn er wat forse uurlonen doorheen gejast.
Geert: jij staat het niet toe dat Albayrak in haar nieuwe functie als staatssecretaris asiel-zaken gaat oordelen over Turkse aspirant Nederlanders. Wordt wakker: jij oordeelt toch ook als Nederlands Tweede Kamer lid - en daardoor wetgever - over Nederlanders? Jij en de jouwen bepalen toch ook het belastingspercentage dat de Nederlanders moeten betalen , hoe hard we op de snelweg mogen rijden, hoeveel kinderbijslag we krijgen, hoe hoog de zorgpremie is die wij allen verplicht zijn te betalen? Waarom zou de "ook-Turkse" Albayrak dan niet kunnen oordelen over haar Turkse landgenoten?
Waarom dat vijanddenken? Je praat over "de Turken", "Turkije", "de Marokkanen" en "Marokko" alsof het onze vijanden zijn, die we buiten de deur moeten houden?
Jouw partij is de partij van de vrijheid voor 600.000 Nederlanders. Gelukkig hoor ik daar niet bij! Sukkel !
[3 maart 2007]

Zo doen wij dat hier niet!

Opnieuw speelt minister Verdonk het klaar door haar halsstarrigheid een bestuurlijke crisis te veroorzaken. En opnieuw getuigt premier Balkenende van gebrekkig leiderschap. Het is te zot voor woorden dat eerst om een paspoort van één persoon (Ayaan Hirsi Ali) een heel kabinet kan vallen (juni jl.) en vervolgens dat één minister niet wordt opgeofferd in het belang van de bestuurbaarheid van dit land. Balkenende had Verdonk nu echt weg moeten sturen en door moeten gaan met het demissionaire kabinet. De uitzettingen van asielzoekers kunnen best tot de installatie van een nieuw kabinet worden uitgesteld (alleen wat doen we vanaf dat moment; is er dan al een nieuwe wet?). Het is te zot voor woorden dat die éne persoon Verdonk de bestuurbaarheid van dit land continu in gevaar brengt, daaruit geen conclusies trekt maar juist doorgaat op haar eigen, rechtlijnige pad. Dit soort alleenheerschappij hoort niet in Nederland thuis: zo doen we dat niet in Nederland, lijkt mij!
[13 december 2006]

De gemakzuchtige samenleving

Tegenwoordig moet alles voor iedereen "toegankelijk" zijn. Na de democratisering van de zestiger jaren zou het volk moeten zijn "verheven". Nou, volgens mij is het tegendeel gebeurd: het intelligente deel der natie heeft ingeleverd ten faveure van de "verdomming" in de maatschappij.
Je ziet het in het onderwijs: het mag niet te moeilijk zijn, niet te veeleisend, het moet aansluiten bij de belevingswereld. Zelfs op de universiteiten in Amerika begint het onderwijs te leiden onder popularisering: het schrijven van een essay is van het lesprogramma verdwenen.
Zo creeër je een maatschappij vol gemakzuchtige mensen, die niet geleerd hebben om ergens moeite voor te doen. Hun veeleisendheid komt alleen tot uitdrukking in de aanspraak op hun "toegankelijkheidsrecht". "Kappe met dat geseick: ik wil alles en ik wil het nu!" Tokkies agogo!
Je ziet het in de kunsten: alle, ook de wat complexere, kunstvormen moeten een kniebuiging maken naar het zo groot mogelijke publiek, de grootste gemene deler. Het profijtbeginsel regeert: hij die succes heeft wordt beter ondersteund. Hij die daarentegen inhoudelijk meer aandacht vraagt en dus blijkbaar minder mensen daarmee bereikt (ja, wat wil je met zulk onderwijs) moet maar minder ondersteuning krijgen. In beleidstaal van overheden: in de gesubsidieerde kunsten moet meer publieksparticipatie gerealiseerd worden. Eigenlijk is dit een eufemisme voor de terugtredende overheid (zie Lubbers cs. in de 80er jaren), of zoals dat tegenwoordig heet: de eigen verantwoordelijkheid (zie Balkendende cs. nu).
Ergens in investeren zonder vooraf bepaalde rentabiliteitsnorm begint uit Nederland te verdwijnen. Hoezo kenniseconomie? Creatieve economie? Innovatie?
Nee: het iedereen zo gemakkelijk mogelijk maken, gemakszucht als hoogste deugd en doel in het leven. "Zo doen we dat in Nederland!"
[12 december 2006]

De worp van Marcel

Ex-PvdA coryfee Marcel van Dam schrijft vandaag in zijn column in de Volkskrant dat "de teerling is geworpen". Hij doet daarin verslag van zijn overstap naar de SP. Het citeren van Ceasar is hierbij weer typisch van Dam: hij laat zich opnieuw kennen als een megalomane, antieke zelfbewonderaar. En wie is daarin nou geïnteresseerd? Van Dam zelf, als enige, denk ik.
[10 november 2006]

Gezellig !

Straks wordt het weer de tijd voor kerstpakketten, kerstcadeau's en kerstvakanties. Op www.nu.nl las ik onlangs dat Al-Qaeda ook mee doet aan deze gezelligheid in donkere dagen: ze plannen nu alvast "kerstaanslagen"!
[9 november 2008]

Mode

Nu in de herfst en winter is het niet zo erg, maar in de zomer! Poeh! Die lage-broeken-mode in tijden van vervetting! Kinderen van 15 tot 35 jaar die hun veel te vette lendebiefstukjes boven hun broekriempjes uit laten pulken! Geaccentueerd door te korte truitjes! Als je op een terrasje zit en zo'n werkstudentje je bestelling opneemt zie je naast je een blote navel (is die schoongewassen?) en bubbelende vetrollen. Walgelijk, wat is daar nou mooi aan? Of hoeft dat tegenwoordig niet meer? Is mode zijn esthetische waarde kwijt geraakt?
En die spijkerbroekenfabrikanten maar lachen in hun goed gevulde vuistje!
[8 november 2006]

Saddam's doodstraf en de Opperste Nationale Raad

Nu Saddam zijn vonnis heeft aangehoord en zijn naderend einde ziet, slaat hij opeens verzoenende taal uit! Niks meer dan een zielige kat in het nauw.
En in Nederland valt iedereen weer over elkaar heen als het gaat om de dood als straf. Welnu: naar mijn bescheiden mening moet Saddam de doodstraf krijgen en dan iedere maand te horen krijgen dat het een week later uitgevoerd gaat worden. Dan ziet hij - net zoals zijn slachtoffers - de dood in de ogen, maar dan iedere maand weer opnieuw! Dat is pas een passende straf.
Intussen is de Opperste Nationale Raad in Irak bezig met een "debaathificatie": de invloed van de aanhangers van Saddam (van de Baath-partij) proberen te elimineren. Kunnen wij dat hier in Nederland ook niet doen met het CDA? Een de-cda-thificatie? Of met de VVD? Een DVVD-isering? En als alternatief van mijn part dan een DVD-isering: meer DVD's in Nederland! Joechhee!
[8 november 2006]

Music samples

2008-04-10T10:27:00.000-07:00